ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਲੋਕਵੀਰਃ। ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਘੋਰੇਣ ਸੁਸਂਹਿਤੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲੀ ਪਾਰ੍षਤੋ ਭੀਮਸੇਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀਰ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥੋਪਗਚ੍ਛਚ੍ਛਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਂ ਪਦਾਤਿਨਂ ਕ੍ਰੋਧਵਿषਂ ਵਮਨ੍ਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਪਾਰ੍षਤੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਕਾਲਮਿਵਾਨ੍ਤਕਾਲੇ
ਫਿਰ ਪਾਰਸ਼ਤ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਪੈਦਲ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਉਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਮੇਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤੂਰ੍ਣ- ਮਾਰੋਪਯਚ੍ਚਾਤ੍ਮਰਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਭृਸ਼ਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਭੀਮਸੇਨ- ਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇऽਤਿਵੇਗਂ ਭ੍ਰਾਤॄਨਥੋਪੇਤ੍ਯ ਤਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਤਵ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍
ਇਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਯਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ ਮਾ ਵੋ ਰਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਾਮਨੀਕਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਜ੍ਞਯਾ ਨੋਦਿਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਨਾਂ ਤੱਕੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਧਾਯ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰੁਦਾਯੁਧਾਸ੍ਤੇ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕੇਤਵੋ ਯਦ੍ਵਦੁਗ੍ਰਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਧਨੂਂषਿ ਵੀਰਾ ਜ੍ਯਾਂ ਨੇਮਿਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਵਿਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਐਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰਵਰ੍षਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਾ ਭੂਧਰਂ ਵਾਰਿਜਾਲੈਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈ- ਰ੍ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸਮਰੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹੇੰਦਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਂ' ਪ੍ਰਮੋਹਨਂ ਦ੍ਰੋਣਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਪ੍ਰਯੋਜਯਾਮਾਸ ਉਦਾਰਕਰ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨ੍ਮੋਹੋਪੇਤਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪੀਤ੍ਵਾऽਮृਤਰਸਂ ਜਲਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪੁਨਃ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯਮ੍ਨੇਨ ਸਹਿਤਃ ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਹਥਿਆਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਡ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੜਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਅਪਾਯਾਦ੍ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਨ੍ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਸੋਮਕਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸਦਾ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੋਮਕ ਡਰ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਣੇ ਮੋਹਿਤਾਨਾਤ੍ਮਜਾਂਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੋਹਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਭੁਲ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਭ੍ਯਾਯਯੌ ਰਣਾਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਭੀਮਂ ਚ ਵਿਚਰਨ੍ਤੌ ਮਹਾਰਣੇ । ਮੋਹਾਵਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂਸ੍ਤ੍ਰਮਦਾਯ ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਾ ਜਿਗੀषਵਃ । ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਦਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਮਪਾਰ੍षਤਯੋਰ੍ਯੁਧਿ। ਸੌਭਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵੀਰਾ ਰਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਰਥੀ ਵੀਰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੀਮ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਲਣ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਭਿਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲੈਣ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਸਮਰੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਰਥਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਯੁੱਧ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਲਦੀ ਸਮਝੋ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੜੋ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤ ਏਵਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਯੋਧਿਨਃ । ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਃ । ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਸਭ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੱਧ ਦਿਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਚਲ ਪਏ।
ਕੇਕਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਾਃ
ਕੇਕੈ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਆਗੂ ਬਣਾਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਵ੍ਯੂਹਂ ਸੂਚੀਮੁਖਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ । ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਮਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਦੀ ਨੁਕ ਵਾਲੀ ਵਿਉਹ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਅਜੇਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨਭਿਮਨ੍ਯੁਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਵਿष੍ਟਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ।
ਨ ਸਂਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤਵ ਸੇਨਾ ਜਨਾਧਿਪ । ਮਦਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪ੍ਰਮਦੇਵਾਧ੍ਵਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਫੌਜ, ਰਾਜਾ, ਮਾਣ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰਾਹ ਤੇ ਖੜੀ ਲਾਪਰਵਾਹ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇऽਭਿਜਾਤਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਧ੍ਵਜਾਃ । ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਰਵृਕੋਦਰੌ
ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।