ਨ ਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਂ ਰਣੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
'ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।'
ਯਦਿ ਯਾਮਿ ਵਿਨਾ ਭੀਮਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਏਕਾਯਨਗਤੇ ਭੀਮੇ ਮਯਿ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤੇ ਯੁਧਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਭੀਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਣਗੇ, ਜਦ ਭੀਮ ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ?'
ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਯਃ ਸਹਾਯਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨਾਵ੍ਰਜੇਦ੍ਗृਹਮ੍
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਦੂਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।'
ਰੌਰਵੇ ਨਰਕੇ ਮਞ੍ਜੇਦਪ੍ਲਵੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਨृਭਿਃ ।' ਮਮ ਭੀਮਃ ਸਖਾ ਚੈਵ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਭਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਮਪ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨਮ੍
'ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਦਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸੋऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤੋ ਵृਕੋਦਰਃ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਰਿਪੂਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਾਨਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਯਯੌ ਮਧ੍ਯੇਨ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਗਦਾਪ੍ਰਮਥਿਤੈਰ੍ਗਜੈਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ ਜਿਥੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਦਹਨ੍ਤਂ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਵਾਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵ ਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਅ ਵਾਂਗ ਉਖਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਦਾਤਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੁਰਾਤ੍ਸ੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਸਭ ਵੱਡੀ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਵਧ੍ਯਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕृਤਿਨਾ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਮ੍ । ਅਭੀਤਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਲੋਕਵੀਰਃ। ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਘੋਰੇਣ ਸੁਸਂਹਿਤੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲੀ ਪਾਰ੍षਤੋ ਭੀਮਸੇਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀਰ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥੋਪਗਚ੍ਛਚ੍ਛਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਂ ਪਦਾਤਿਨਂ ਕ੍ਰੋਧਵਿषਂ ਵਮਨ੍ਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਪਾਰ੍षਤੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਕਾਲਮਿਵਾਨ੍ਤਕਾਲੇ
ਫਿਰ ਪਾਰਸ਼ਤ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਪੈਦਲ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਉਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਮੇਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤੂਰ੍ਣ- ਮਾਰੋਪਯਚ੍ਚਾਤ੍ਮਰਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਭृਸ਼ਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਭੀਮਸੇਨ- ਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇऽਤਿਵੇਗਂ ਭ੍ਰਾਤॄਨਥੋਪੇਤ੍ਯ ਤਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਤਵ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍
ਇਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਯਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ ਮਾ ਵੋ ਰਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਾਮਨੀਕਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਜ੍ਞਯਾ ਨੋਦਿਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਨਾਂ ਤੱਕੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਧਾਯ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰੁਦਾਯੁਧਾਸ੍ਤੇ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕੇਤਵੋ ਯਦ੍ਵਦੁਗ੍ਰਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਧਨੂਂषਿ ਵੀਰਾ ਜ੍ਯਾਂ ਨੇਮਿਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਵਿਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਐਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰਵਰ੍षਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਾ ਭੂਧਰਂ ਵਾਰਿਜਾਲੈਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈ- ਰ੍ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸਮਰੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹੇੰਦਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਂ' ਪ੍ਰਮੋਹਨਂ ਦ੍ਰੋਣਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਪ੍ਰਯੋਜਯਾਮਾਸ ਉਦਾਰਕਰ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨ੍ਮੋਹੋਪੇਤਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪੀਤ੍ਵਾऽਮृਤਰਸਂ ਜਲਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪੁਨਃ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯਮ੍ਨੇਨ ਸਹਿਤਃ ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਹਥਿਆਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਡ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੜਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਅਪਾਯਾਦ੍ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਨ੍ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਸੋਮਕਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸਦਾ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੋਮਕ ਡਰ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਣੇ ਮੋਹਿਤਾਨਾਤ੍ਮਜਾਂਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੋਹਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਭੁਲ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਭ੍ਯਾਯਯੌ ਰਣਾਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਭੀਮਂ ਚ ਵਿਚਰਨ੍ਤੌ ਮਹਾਰਣੇ । ਮੋਹਾਵਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂਸ੍ਤ੍ਰਮਦਾਯ ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।