ਭੀਮਸੇਨੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ । ਦ੍ਰੋਣਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਰਸਾ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰਃ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਸੀ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਨਰਰ੍षਭਃ । ਆਸਸਾਦ ਰਥਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਖਾਲੀ ਰਥ ਤੱਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਗਤਚੇਤਨਃ
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਥੀ ਵਿਸ਼ੋਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਛਾ ਗਈ।
ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵਾਚਮੀਰਯਨ੍ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਕ੍ਵ ਭੀਮ ਇਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਭੀਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਮਿਹ ਬਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਵਿਸ਼ੋਕ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮੇਤਦ੍ਬਲਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
'ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ ਮਾਂ ਸੂਤ ਨਿਯਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍। ਯਾਵਦੇਵਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯ ਇਮੇ ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਸੂਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਲਵਾ ਜੋ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।'
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਾਨਕੇ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵ੍ਯੂਹਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਖਾ ਤਵ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੇਖਾ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਪਾਰ੍षਤਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੂਤਂ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿਸ਼ੋਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਂ ਰਣੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
'ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।'
ਯਦਿ ਯਾਮਿ ਵਿਨਾ ਭੀਮਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਏਕਾਯਨਗਤੇ ਭੀਮੇ ਮਯਿ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤੇ ਯੁਧਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਭੀਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਣਗੇ, ਜਦ ਭੀਮ ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ?'
ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਯਃ ਸਹਾਯਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨਾਵ੍ਰਜੇਦ੍ਗृਹਮ੍
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਦੂਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।'
ਰੌਰਵੇ ਨਰਕੇ ਮਞ੍ਜੇਦਪ੍ਲਵੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਨृਭਿਃ ।' ਮਮ ਭੀਮਃ ਸਖਾ ਚੈਵ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਭਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਮਪ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨਮ੍
'ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਦਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸੋऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤੋ ਵृਕੋਦਰਃ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਰਿਪੂਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਾਨਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਯਯੌ ਮਧ੍ਯੇਨ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਗਦਾਪ੍ਰਮਥਿਤੈਰ੍ਗਜੈਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ ਜਿਥੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਦਹਨ੍ਤਂ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਵਾਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵ ਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਅ ਵਾਂਗ ਉਖਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਦਾਤਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੁਰਾਤ੍ਸ੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਸਭ ਵੱਡੀ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਵਧ੍ਯਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕृਤਿਨਾ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਮ੍ । ਅਭੀਤਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਲੋਕਵੀਰਃ। ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਘੋਰੇਣ ਸੁਸਂਹਿਤੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲੀ ਪਾਰ੍षਤੋ ਭੀਮਸੇਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀਰ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥੋਪਗਚ੍ਛਚ੍ਛਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਂ ਪਦਾਤਿਨਂ ਕ੍ਰੋਧਵਿषਂ ਵਮਨ੍ਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਪਾਰ੍षਤੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਕਾਲਮਿਵਾਨ੍ਤਕਾਲੇ
ਫਿਰ ਪਾਰਸ਼ਤ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਪੈਦਲ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਉਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਮੇਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤੂਰ੍ਣ- ਮਾਰੋਪਯਚ੍ਚਾਤ੍ਮਰਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਭृਸ਼ਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਭੀਮਸੇਨ- ਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇऽਤਿਵੇਗਂ ਭ੍ਰਾਤॄਨਥੋਪੇਤ੍ਯ ਤਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਤਵ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍
ਇਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਯਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ ਮਾ ਵੋ ਰਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਾਮਨੀਕਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਜ੍ਞਯਾ ਨੋਦਿਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਨਾਂ ਤੱਕੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਧਾਯ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰੁਦਾਯੁਧਾਸ੍ਤੇ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕੇਤਵੋ ਯਦ੍ਵਦੁਗ੍ਰਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਧਨੂਂषਿ ਵੀਰਾ ਜ੍ਯਾਂ ਨੇਮਿਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਵਿਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਐਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰਵਰ੍षਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਾ ਭੂਧਰਂ ਵਾਰਿਜਾਲੈਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈ- ਰ੍ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸਮਰੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹੇੰਦਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਂ' ਪ੍ਰਮੋਹਨਂ ਦ੍ਰੋਣਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਪ੍ਰਯੋਜਯਾਮਾਸ ਉਦਾਰਕਰ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।