ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਧ੍ਯਂ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਭੀਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਉਦ੍ਯਤਾਨਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਵ੍ਰੈਸ੍ਤਮੇਕਂ ਪਰਿਵਵ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੱਖਾਂ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਇਕਲੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਾਦਿਨਃ । ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ — ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲੜਦੇ — ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍। ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਵਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਉਵਾਚ ਸਾਰਥਿਂ ਭੀਮਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਇਥੇ ਰੋਕੋ', ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਾਵਦੇਤਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਹਾਨੁਗਾਨ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍ । ਜਘਾਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਬਲੌਘਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
'ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਯਾ ਭਿਮਸੇਨੇਨ ਤਾਡਿਤਾ ਵਾਰਣੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਭਿਨ੍ਨਪृष੍ਠਾਸ੍ਤਥੈਵਚ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਸਹਾਰੋਹੈਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ। ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਸਯੋਧਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਣੇ
ਟੁੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ; ਰਥ ਤੇ ਯੋਧੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਏ।
ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਾਤੈਃ ਸਹ ਭਾਰਤ । ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਘੋੜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਨ; ਅਸੀਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦੇਖੀ।
ਯਦੇਕਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍ । ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੰਡਪਾਣੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੀਮਸੇਨੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ । ਦ੍ਰੋਣਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਰਸਾ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰਃ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਸੀ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਨਰਰ੍षਭਃ । ਆਸਸਾਦ ਰਥਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਖਾਲੀ ਰਥ ਤੱਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਗਤਚੇਤਨਃ
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਥੀ ਵਿਸ਼ੋਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਛਾ ਗਈ।
ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵਾਚਮੀਰਯਨ੍ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਕ੍ਵ ਭੀਮ ਇਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਭੀਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਮਿਹ ਬਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਵਿਸ਼ੋਕ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮੇਤਦ੍ਬਲਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
'ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ ਮਾਂ ਸੂਤ ਨਿਯਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍। ਯਾਵਦੇਵਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯ ਇਮੇ ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਸੂਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਲਵਾ ਜੋ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।'
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਾਨਕੇ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵ੍ਯੂਹਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਖਾ ਤਵ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੇਖਾ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਪਾਰ੍षਤਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੂਤਂ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿਸ਼ੋਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਂ ਰਣੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
'ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।'
ਯਦਿ ਯਾਮਿ ਵਿਨਾ ਭੀਮਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਏਕਾਯਨਗਤੇ ਭੀਮੇ ਮਯਿ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤੇ ਯੁਧਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਭੀਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਣਗੇ, ਜਦ ਭੀਮ ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ?'
ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਯਃ ਸਹਾਯਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨਾਵ੍ਰਜੇਦ੍ਗृਹਮ੍
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਦੂਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।'
ਰੌਰਵੇ ਨਰਕੇ ਮਞ੍ਜੇਦਪ੍ਲਵੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਨृਭਿਃ ।' ਮਮ ਭੀਮਃ ਸਖਾ ਚੈਵ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਭਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਮਪ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨਮ੍
'ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਦਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸੋऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤੋ ਵृਕੋਦਰਃ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਰਿਪੂਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਾਨਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਯਯੌ ਮਧ੍ਯੇਨ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਗਦਾਪ੍ਰਮਥਿਤੈਰ੍ਗਜੈਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ ਜਿਥੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਦਹਨ੍ਤਂ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਵਾਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵ ਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਅ ਵਾਂਗ ਉਖਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਦਾਤਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੁਰਾਤ੍ਸ੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਸਭ ਵੱਡੀ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਵਧ੍ਯਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕृਤਿਨਾ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਮ੍ । ਅਭੀਤਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।