ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸਂਕਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਵ ਦੋषਾਤ੍ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਯੂਤਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਜੂਆ ਵੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਵ ਦੋषੇਣ ਯੁਦ੍ਦਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਤ੍ਵਮੇਵਾਦ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਲ੍ਬਿषਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ; ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਹਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਆਤ੍ਮਨੈਵੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਇਹ ਵਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਸਤੋ ਮੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਨੁਜਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਂ ਦੁਃਸਹਂ ਦੁਰ੍ਮਦਂ ਜਯਮ੍। ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁਰਵਿਸ਼ਹ, ਦੁਸ਼ਹ, ਦੁਰਮਦ, ਜਯਮ, ਜਯਤਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਵਰ੍ਮਾਣਂ ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਮੇਵ ਚ । ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸੁਵਰਮਾਣ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਮਰੇ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਥੀ ਭੀਮ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ । ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਵਯਮੇਨਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਆਓ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਫੜੀਏ!'
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਪ੍ਰਜਾਸਂਹਰਣੇ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕ੍ਰੂਰੈਰਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੂਰ ਗ੍ਰਹਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਧ੍ਯਂ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਭੀਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਉਦ੍ਯਤਾਨਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਵ੍ਰੈਸ੍ਤਮੇਕਂ ਪਰਿਵਵ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੱਖਾਂ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਇਕਲੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਾਦਿਨਃ । ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ — ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲੜਦੇ — ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍। ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਵਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਉਵਾਚ ਸਾਰਥਿਂ ਭੀਮਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਇਥੇ ਰੋਕੋ', ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਾਵਦੇਤਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਹਾਨੁਗਾਨ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍ । ਜਘਾਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਬਲੌਘਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
'ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਯਾ ਭਿਮਸੇਨੇਨ ਤਾਡਿਤਾ ਵਾਰਣੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਭਿਨ੍ਨਪृष੍ਠਾਸ੍ਤਥੈਵਚ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਸਹਾਰੋਹੈਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ। ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਸਯੋਧਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਣੇ
ਟੁੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ; ਰਥ ਤੇ ਯੋਧੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਏ।
ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਾਤੈਃ ਸਹ ਭਾਰਤ । ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਘੋੜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਨ; ਅਸੀਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦੇਖੀ।
ਯਦੇਕਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍ । ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੰਡਪਾਣੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੀਮਸੇਨੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ । ਦ੍ਰੋਣਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਰਸਾ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰਃ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਸੀ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਨਰਰ੍षਭਃ । ਆਸਸਾਦ ਰਥਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਖਾਲੀ ਰਥ ਤੱਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਗਤਚੇਤਨਃ
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਥੀ ਵਿਸ਼ੋਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਛਾ ਗਈ।
ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵਾਚਮੀਰਯਨ੍ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਕ੍ਵ ਭੀਮ ਇਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਭੀਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਮਿਹ ਬਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਵਿਸ਼ੋਕ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮੇਤਦ੍ਬਲਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
'ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ ਮਾਂ ਸੂਤ ਨਿਯਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍। ਯਾਵਦੇਵਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯ ਇਮੇ ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਸੂਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਲਵਾ ਜੋ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।'
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਾਨਕੇ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵ੍ਯੂਹਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਖਾ ਤਵ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੇਖਾ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਪਾਰ੍षਤਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੂਤਂ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿਸ਼ੋਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।