ਕृਪਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ । ਭਗਦਤ੍ਤਵਿਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੌਣਿਸੌਬਲਬਾਹ੍ਲਿਕੈਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਪ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜਯਦਰਥ, ਭਗਦੱਤ, ਵਿਕਰਨ, ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਗੁਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵੀਰੈਰ੍ਲੌਕੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਯਦਹਨ੍ਯਤ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਦਿष੍ਟਮਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਯੋਧਿਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ, ਨਸੀਬ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਇਥੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਨੈਤਾਦृਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਮਾਨੁषਾਃ । ऋषਯੋ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪੁਰਾਣਾ ਭੁਵਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਖੀ, ਨਾ ਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਸੰਜਯ।
ਈਦृਸ਼ੋऽਪਿ ਬਲੌਘਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਦਾ । ਵਧ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਭਾਗਧੇਯਤਃ
ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ—ਇਹ ਤਾਂ ਨਸੀਬ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਹਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਯਤ੍ਰੇਦृਸ਼ਂ ਬਲਂ ਘੋਰਂ ਨਾਵਧੀਦ੍ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਜਯ, ਕਿ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਯਤਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਮਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਯਥਾऽਵਧ੍ਯਤ ਸਞ੍ਜਯ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਸੰਜਯ।
ਉਕ੍ਤੋऽਪਿ ਵਿਦੁਰੇਣਾਹਂ ਹਿਤਂ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਨ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਨ੍ਮਨ੍ਦਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਮ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਤੇ ਸਹੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਤਥ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਸੀਤ੍ਤਥਾऽऽਗਤਂ ਤਾਤ ਯੇਨ ਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਭਾਵ੍ਯਮੇਵਂ ਹਿ ਸਂਜਯੈਤੇਨ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਪੁਰਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਦਿष੍ਟਂ ਤਤ੍ਤਥਾ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਸੰਜਯ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸੀਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਨਿਧਾਰਿਆ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਨ ਹਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸਂਕਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਵ ਦੋषਾਤ੍ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਯੂਤਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਜੂਆ ਵੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਵ ਦੋषੇਣ ਯੁਦ੍ਦਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਤ੍ਵਮੇਵਾਦ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਲ੍ਬਿषਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ; ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਹਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਆਤ੍ਮਨੈਵੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਇਹ ਵਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਸਤੋ ਮੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਨੁਜਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਂ ਦੁਃਸਹਂ ਦੁਰ੍ਮਦਂ ਜਯਮ੍। ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁਰਵਿਸ਼ਹ, ਦੁਸ਼ਹ, ਦੁਰਮਦ, ਜਯਮ, ਜਯਤਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਵਰ੍ਮਾਣਂ ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਮੇਵ ਚ । ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸੁਵਰਮਾਣ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਮਰੇ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਥੀ ਭੀਮ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ । ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਵਯਮੇਨਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਆਓ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਫੜੀਏ!'
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਪ੍ਰਜਾਸਂਹਰਣੇ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕ੍ਰੂਰੈਰਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੂਰ ਗ੍ਰਹਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਧ੍ਯਂ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਭੀਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਉਦ੍ਯਤਾਨਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਵ੍ਰੈਸ੍ਤਮੇਕਂ ਪਰਿਵਵ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੱਖਾਂ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਇਕਲੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਾਦਿਨਃ । ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ — ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲੜਦੇ — ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍। ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਵਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਉਵਾਚ ਸਾਰਥਿਂ ਭੀਮਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਇਥੇ ਰੋਕੋ', ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਾਵਦੇਤਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਹਾਨੁਗਾਨ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍ । ਜਘਾਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਬਲੌਘਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
'ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਯਾ ਭਿਮਸੇਨੇਨ ਤਾਡਿਤਾ ਵਾਰਣੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਭਿਨ੍ਨਪृष੍ਠਾਸ੍ਤਥੈਵਚ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਸਹਾਰੋਹੈਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ। ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਸਯੋਧਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਣੇ
ਟੁੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ; ਰਥ ਤੇ ਯੋਧੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਏ।
ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਾਤੈਃ ਸਹ ਭਾਰਤ । ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਘੋੜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਨ; ਅਸੀਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦੇਖੀ।
ਯਦੇਕਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍ । ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੰਡਪਾਣੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।