ਆਰੋਹੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਸਰਣੇ ਸਾਨ੍ਤਰਪ੍ਲੁਤੇ । ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਹਰਣੇ ਯਾਨੇ ਵ੍ਯਪਯਾਨੇ ਚ ਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਚੜ੍ਹਨ, ਉਤਰਣ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਉੱਚਲਣ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਵਾਰ ਕਰਨ, ਸਵਾਰੀ ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਯਾਨੇषੁ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵੇਤਨੇਨੋਪਪਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਰਖੇ ਹੋਏ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਚੇ ਤੇ ਉਚਿਤ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਨ ਗੋष੍ਠ੍ਯਾ ਨੋਪਕਾਰੇਣ ਨ ਚ ਬਨ੍ਧੁਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ । ਨ ਸੌਹृਦਬਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਨਾਕੁਲੀਨਪਰਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਟੋਲੀ ਜਾਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਦੋਸਤੀ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਮृਦ੍ਧਜਨਮਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੁष੍ਟਸਂਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਕृਤੋਪਕਾਰਭੂਯਿष੍ਠਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿ ਚ ਮਨਸ੍ਵਿ ਚ
ਉਹ ਸੁਖੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਜਨੈਸ੍ਤੁ ਨਰੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਲੋਕਪਾਲੋਪਮੈਸ੍ਤਾਤ ਪਾਲਿਤਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਣੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਲੋਕਸਂਮਤੈਃ । ਅਸ੍ਮਾਨਭਿਗਤੈਃ ਕਾਮਾਤ੍ਸਬਲੈਃ ਸਪਦਾਨੁਗੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਈ ਐਸੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਸਨ।
ਮਹੋਦਧਿਮਿਵਾਪੂਰ੍ਣਮਾਪਗਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਪਕ੍ਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਕਾਸ਼ੈ ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਯੋਧਜਲਂ ਭੀਮਂ ਵਾਹਨੋਰ੍ਮਿਤਰਙ੍ਗਿਣਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੇਪਣ੍ਯਸਿਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਰਪ੍ਰਾਸਸਾਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਥਲ-ਪੱਥਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹਥਿਆਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਭੂषਣਸਂਬਾਧਂ ਰਤ੍ਨਪਟ੍ਟਸੁਸਂਚਿਤਮ੍ । ਪਰਿਧਾਵਦ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਵੇਗਵਿਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਪਾਰਮਿਵ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਸਿਸਂਗਪ੍ਤਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਚ ਕृਤਵਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕृਪਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ । ਭਗਦਤ੍ਤਵਿਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੌਣਿਸੌਬਲਬਾਹ੍ਲਿਕੈਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਪ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜਯਦਰਥ, ਭਗਦੱਤ, ਵਿਕਰਨ, ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਗੁਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵੀਰੈਰ੍ਲੌਕੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਯਦਹਨ੍ਯਤ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਦਿष੍ਟਮਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਯੋਧਿਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ, ਨਸੀਬ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਇਥੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਨੈਤਾਦृਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਮਾਨੁषਾਃ । ऋषਯੋ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪੁਰਾਣਾ ਭੁਵਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਖੀ, ਨਾ ਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਸੰਜਯ।
ਈਦृਸ਼ੋऽਪਿ ਬਲੌਘਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਦਾ । ਵਧ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਭਾਗਧੇਯਤਃ
ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ—ਇਹ ਤਾਂ ਨਸੀਬ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਹਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਯਤ੍ਰੇਦृਸ਼ਂ ਬਲਂ ਘੋਰਂ ਨਾਵਧੀਦ੍ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਜਯ, ਕਿ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਯਤਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਮਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਯਥਾऽਵਧ੍ਯਤ ਸਞ੍ਜਯ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਸੰਜਯ।
ਉਕ੍ਤੋऽਪਿ ਵਿਦੁਰੇਣਾਹਂ ਹਿਤਂ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਨ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਨ੍ਮਨ੍ਦਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਮ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਤੇ ਸਹੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਤਥ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਸੀਤ੍ਤਥਾऽऽਗਤਂ ਤਾਤ ਯੇਨ ਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਭਾਵ੍ਯਮੇਵਂ ਹਿ ਸਂਜਯੈਤੇਨ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਪੁਰਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਦਿष੍ਟਂ ਤਤ੍ਤਥਾ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਸੰਜਯ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸੀਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਨਿਧਾਰਿਆ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਨ ਹਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸਂਕਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਵ ਦੋषਾਤ੍ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਯੂਤਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਜੂਆ ਵੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਵ ਦੋषੇਣ ਯੁਦ੍ਦਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਤ੍ਵਮੇਵਾਦ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਲ੍ਬਿषਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ; ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਹਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਆਤ੍ਮਨੈਵੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਇਹ ਵਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਸਤੋ ਮੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਨੁਜਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਂ ਦੁਃਸਹਂ ਦੁਰ੍ਮਦਂ ਜਯਮ੍। ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁਰਵਿਸ਼ਹ, ਦੁਸ਼ਹ, ਦੁਰਮਦ, ਜਯਮ, ਜਯਤਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਵਰ੍ਮਾਣਂ ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਮੇਵ ਚ । ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸੁਵਰਮਾਣ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਮਰੇ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਥੀ ਭੀਮ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ । ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਵਯਮੇਨਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਆਓ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਫੜੀਏ!'
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਪ੍ਰਜਾਸਂਹਰਣੇ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕ੍ਰੂਰੈਰਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੂਰ ਗ੍ਰਹਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।