ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚ ਹਯਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਣੇ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਾਨ੍ਹਯਾਰੋਹਾ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਘੁੜਸਵਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਰਥੀ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿਚ; ਹਾਥੀ ਸਵਾਰ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਰਥੀ ਵੀ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਭਿੜੇ।
ਰਥਿਨਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਮਰ੍षਿਤਾਃ
ਰਥੀ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰ ਵੀ ਪੈਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੂੜ ਪਏ, ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵੀ ਸੇਨਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰਿਵ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਕृਪਦ੍ਰੋਣਸ਼ਲ੍ਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿਭਿਃ । ਤਵਾਪਿ ਚ ਬਭੌ ਸੇਨਾ ਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਸਂਵृਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਅਭ੍ਯਯਾਞ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਂ ਨਵਭਿਰਾਯਸੈਃ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਮਰ੍ਮਾਣ੍ਯੁਦ੍ਦਿष੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਨੌ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ।
ਦृਢਾਹਤਸ੍ਤੋ ਭੀਮੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਸਾਰਥਿਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਕਵਯਂ ਵਾਹਾਨ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਲਗਾਮ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਵਦ੍ਯਮਾਨਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸृਞ੍ਜਯਾਃ ਤਾਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਸ੍ਰੰਜਯ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍। ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮਦੇਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ।
ਅਭਿਦ੍ਯੇਤਾਂ ਤਤੋ ਵ੍ਯੂਹੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਆਸੀਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਘੋਰਸ੍ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੈਃ ਸਹ । ਏਕਾਯਨਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ: ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਾਰ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਯੁਯੁਧੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੌਰਵ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਸੈਨ੍ਯਮੇਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਪਰਮ੍। ਵ੍ਯੂਢਮੇਵਂ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਮੋਘਂ ਚੈਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਹੇ ਸੰਜਯ, ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ।
ਜੁष੍ਟਮਸ੍ਮਾਕਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਭਿਕਾਮਂ ਚ ਨਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਵ੍ਯਸਨੋਪੇਤਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦृष੍ਟਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਾਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਲੜਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ, ਖੁਸ਼ ਪਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਤਿਵृਦ੍ਧਮਬਾਲਂ ਚ ਨ ਕृਸ਼ਂ ਨ ਚ ਪੀਵਰਮ੍ । ਲਘੁਵृਤ੍ਤਾਯਤਪ੍ਰਾਯਂ ਸਾਗਰਾਕਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਮੋਟੇ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੱਧਮ ਹਿਸਾਬ ਦੇ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਖੂਟ।
ਆਤ੍ਤਸਨ੍ਨਾਹਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਅਸਿਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗੀ ਜਨਾਨੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਸਰ੍ष੍ਟਿਤੋਮਰੇष੍ਵਾਜੌ ਪਰਿਘੇष੍ਵਾਯਸੇषੁ ਚ । ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਤੀषੁ ਮੁਸਲੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਨੇਜ਼ਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਭਿੰਡੀਪਾਲਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਗਰਾਂ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਕਮ੍ਪਨੇषੁ ਚ ਚਾਪੇषੁ ਕਣਪੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਣਣੀਯੇषੁ ਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਮੁष੍ਟਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਤੀਰਾਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਬਲ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਹਿਰ ਸਨ।
ਅਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਵ੍ਯਾਯਾਮੇ ਚ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸਿੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਯਾਮ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤੀ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਆਰੋਹੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਸਰਣੇ ਸਾਨ੍ਤਰਪ੍ਲੁਤੇ । ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਹਰਣੇ ਯਾਨੇ ਵ੍ਯਪਯਾਨੇ ਚ ਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਚੜ੍ਹਨ, ਉਤਰਣ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਉੱਚਲਣ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਵਾਰ ਕਰਨ, ਸਵਾਰੀ ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਯਾਨੇषੁ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵੇਤਨੇਨੋਪਪਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਰਖੇ ਹੋਏ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਚੇ ਤੇ ਉਚਿਤ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਨ ਗੋष੍ਠ੍ਯਾ ਨੋਪਕਾਰੇਣ ਨ ਚ ਬਨ੍ਧੁਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ । ਨ ਸੌਹृਦਬਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਨਾਕੁਲੀਨਪਰਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਟੋਲੀ ਜਾਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਦੋਸਤੀ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਮृਦ੍ਧਜਨਮਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੁष੍ਟਸਂਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਕृਤੋਪਕਾਰਭੂਯਿष੍ਠਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿ ਚ ਮਨਸ੍ਵਿ ਚ
ਉਹ ਸੁਖੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਜਨੈਸ੍ਤੁ ਨਰੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਲੋਕਪਾਲੋਪਮੈਸ੍ਤਾਤ ਪਾਲਿਤਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਣੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਲੋਕਸਂਮਤੈਃ । ਅਸ੍ਮਾਨਭਿਗਤੈਃ ਕਾਮਾਤ੍ਸਬਲੈਃ ਸਪਦਾਨੁਗੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਈ ਐਸੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਸਨ।
ਮਹੋਦਧਿਮਿਵਾਪੂਰ੍ਣਮਾਪਗਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਪਕ੍ਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਕਾਸ਼ੈ ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਯੋਧਜਲਂ ਭੀਮਂ ਵਾਹਨੋਰ੍ਮਿਤਰਙ੍ਗਿਣਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੇਪਣ੍ਯਸਿਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਰਪ੍ਰਾਸਸਾਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਥਲ-ਪੱਥਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹਥਿਆਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਭੂषਣਸਂਬਾਧਂ ਰਤ੍ਨਪਟ੍ਟਸੁਸਂਚਿਤਮ੍ । ਪਰਿਧਾਵਦ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਵੇਗਵਿਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਪਾਰਮਿਵ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਸਿਸਂਗਪ੍ਤਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਚ ਕृਤਵਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।