ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚ ਪਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਰੂਪਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੇਘਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮੁਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਸ੍ਤਤਃ । ਰਥਾਨਾਮਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੇਜੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਜਘਾਨ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕृਤ੍ਕਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਹਿ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨੇਨ ਪਾਤਿਤਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਦ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਸृष੍ਟਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਮਾਹਾਰਾਜ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ਼੍ਚ ਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ, ਮੌਤ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ।
ਨ ਵਿषੇਹੁਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਮਹਾਰਥਾਃਕ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਦਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਰਥੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ। ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਯੂਪਕੇਤੁਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਝੰਡਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋਭੋ ਕੌਰਵਾਦਾਯਾਦ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹਾਬਲ । ਏਹਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਪृਥਗੇਵ ਵਾ
ਓ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ—ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਯਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਧਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪਿਤੁਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਲੈ ਲੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੂਰੈਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਲਾਘੀ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵੀਰਾ ਯਂਦ੍ਯੇਵਂ ਮਤਿਰਦ੍ਯ ਵਃ। ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾ ਯਤ੍ਤਾ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਰਣੇ
ਚੰਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਹੀ, ਬਹਾਦਰੋ! ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਸ੍ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਃ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੋऽਪਰਾਹ੍ਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍। ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਤੇ ਕਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਮੇਕਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇ ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍ । ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਯਥਾ ਮੇਰੁਂ ਸਿषਿਚੁਰ੍ਜਲਦਾ ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਥੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਸ ਇਕ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤੈਸ੍ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਯਮਦਣ੍ਡਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾਨ੍ । ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਸਂਭ੍ਰਾਕਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ਼ੁ ਮਹਾਰਥਃ
ਪਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਡੰਡੇ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸੌਮਦਤ੍ਤੇਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯਦੇਕੋ ਬਹੁਬਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਸਞ੍ਜਦਭੀਤਵਤ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਸੌਮਦੱਤੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਲੜਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਤਾਂ ਦਸ਼ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦਸ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਪਏ।
ਸਮਦਤ੍ਤਿਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਾਪਾਨਿ ਭਾਰਤ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਪਰ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤ।
ਅਥੈषਾਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨੁषਾਂ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਹਤਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਜ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਵੀਰੋ ਰਣੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ—
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਵਿਨਦਰਾਜਨ੍ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਰਥਂ ਰਥੇਨ ਸਮਰੇ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲੌ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਥ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਹਿ ਸਮਰੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਥਵਾਜਿਨਃ । ਵਿਰਥਾਵਭਿਵਲ੍ਗਨ੍ਤੌ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਮਹਾਰਥੌ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰਥ-ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਹਾਖਙ੍ਗੌ ਤੌ ਚਰ੍ਮਵਰਧਾਰਿਣੌ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਵੱਡੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਡਾਲਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸਹ੍ਯਮਸਿਯੁਦ੍ਧਾਯ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ। ਮਤ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਨੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਤਲਵਾਰ-ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ਰਾਜਨ੍ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਵਾਪਿ ਤਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ। ਆਰੋਪਯਦ੍ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਨੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਅਯੋਧਯਨ੍ਤ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।