ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਘੋਰਰੂਪਾਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੁਜਗੋਪਮਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਗੌਤਮਸ੍ਤਦਾ। ਅਪੋਵਾਹ ਰਥੇਨਾਜੌ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਰਥ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਭ ਯੋਧੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਮਾਕੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ
ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇ।
ਤਾਵਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿੱਧਦੇ ਰਹੇ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਵਿਕਵਚਾ ਵਿਰਥਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ । ਬਾਹੁਭਇਃ ਸਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸृਞ੍ਜਯਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਟੁੱਟੀ ਵਾਹੀ, ਰਥ ਖੋ ਦਿੱਤੇ, ਕੱਟੇ ਧਨੁਸ਼, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸੇਨਾਂ ਜਘਾਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਂਰਾਜ।
ਹਤੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਗਜੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰੈਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤਿਤੈਃ । ਰਥਿਭਿਃ ਸਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਵਿਕृष੍ਯ ਚਾਪਂ ਸਮਰੇ ਭਾਰਸਾਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਖ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਅਰ੍ਜੁਨਾਦੁਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਗਾਢਂ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍। ਪ੍ਰਾਮੁਞ੍ਚਤ੍ਪੁਙ੍ਖਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ੍ਛਾਪਂ ਸ਼ਰਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਞ੍ਚਤਃ। ਆਦਦਾਨਸ੍ਯ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦਾ, ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ, ਨਵੇਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਤਣਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਹਿਲ-ਚਲ ਰੁਕਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚ ਪਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਰੂਪਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੇਘਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮੁਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਸ੍ਤਤਃ । ਰਥਾਨਾਮਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੇਜੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਜਘਾਨ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕृਤ੍ਕਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਹਿ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨੇਨ ਪਾਤਿਤਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਦ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਸृष੍ਟਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਮਾਹਾਰਾਜ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ਼੍ਚ ਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ, ਮੌਤ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ।
ਨ ਵਿषੇਹੁਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਮਹਾਰਥਾਃਕ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਦਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਰਥੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ। ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਯੂਪਕੇਤੁਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਝੰਡਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋਭੋ ਕੌਰਵਾਦਾਯਾਦ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹਾਬਲ । ਏਹਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਪृਥਗੇਵ ਵਾ
ਓ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ—ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਯਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਧਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪਿਤੁਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਲੈ ਲੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੂਰੈਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਲਾਘੀ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵੀਰਾ ਯਂਦ੍ਯੇਵਂ ਮਤਿਰਦ੍ਯ ਵਃ। ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾ ਯਤ੍ਤਾ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਰਣੇ
ਚੰਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਹੀ, ਬਹਾਦਰੋ! ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਸ੍ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਃ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੋऽਪਰਾਹ੍ਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍। ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਤੇ ਕਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਮੇਕਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇ ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍ । ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਯਥਾ ਮੇਰੁਂ ਸਿषਿਚੁਰ੍ਜਲਦਾ ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਥੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਸ ਇਕ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤੈਸ੍ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਯਮਦਣ੍ਡਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾਨ੍ । ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਸਂਭ੍ਰਾਕਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ਼ੁ ਮਹਾਰਥਃ
ਪਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਡੰਡੇ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸੌਮਦਤ੍ਤੇਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯਦੇਕੋ ਬਹੁਬਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਸਞ੍ਜਦਭੀਤਵਤ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਸੌਮਦੱਤੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਲੜਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਤਾਂ ਦਸ਼ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦਸ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਪਏ।