ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਵਾਰਣਂ ਮਹਤ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯ ਤਨੁਤ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ਰੇਣੋਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਵਕਾ ਵੀਰਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਹੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਸਮੇਤ੍ਯ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵਿਵ੍ਯਧੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਧਣ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਉਹ, ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਦਹਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਨੇ ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਅਪੇਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਕਾਲੇ ਸਮਿਦ੍ਧਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਅਤ੍ਯਰੋਚਤ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਾਸ਼ਯਨ੍
ਠੰਢੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅਭਿਮਨ्यु ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਤ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਮਾਹਵੇ
ਤੇਰੇ ਪੌਤ੍ਰ ਦਾ ਉਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ षਙਭਿਃ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਭਿਮਨ्यु, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਤਥੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਜਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਵਿਧ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨ्यु ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਘੋਰਰੂਪਾਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੁਜਗੋਪਮਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਗੌਤਮਸ੍ਤਦਾ। ਅਪੋਵਾਹ ਰਥੇਨਾਜੌ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਰਥ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਭ ਯੋਧੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਮਾਕੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ
ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇ।
ਤਾਵਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿੱਧਦੇ ਰਹੇ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਵਿਕਵਚਾ ਵਿਰਥਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ । ਬਾਹੁਭਇਃ ਸਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸृਞ੍ਜਯਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਟੁੱਟੀ ਵਾਹੀ, ਰਥ ਖੋ ਦਿੱਤੇ, ਕੱਟੇ ਧਨੁਸ਼, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸੇਨਾਂ ਜਘਾਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਂਰਾਜ।
ਹਤੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਗਜੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰੈਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤਿਤੈਃ । ਰਥਿਭਿਃ ਸਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਵਿਕृष੍ਯ ਚਾਪਂ ਸਮਰੇ ਭਾਰਸਾਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਖ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਅਰ੍ਜੁਨਾਦੁਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਗਾਢਂ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍। ਪ੍ਰਾਮੁਞ੍ਚਤ੍ਪੁਙ੍ਖਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ੍ਛਾਪਂ ਸ਼ਰਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਞ੍ਚਤਃ। ਆਦਦਾਨਸ੍ਯ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦਾ, ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ, ਨਵੇਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਤਣਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਹਿਲ-ਚਲ ਰੁਕਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚ ਪਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਰੂਪਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੇਘਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮੁਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਸ੍ਤਤਃ । ਰਥਾਨਾਮਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੇਜੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਜਘਾਨ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕृਤ੍ਕਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਹਿ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨੇਨ ਪਾਤਿਤਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਦ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਸृष੍ਟਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਮਾਹਾਰਾਜ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ਼੍ਚ ਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ, ਮੌਤ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ।
ਨ ਵਿषੇਹੁਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਮਹਾਰਥਾਃਕ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਦਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਰਥੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹਵੇ। ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਯੂਪਕੇਤੁਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਝੰਡਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।