ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹ ਫਲ੍ਗੁਨਃ । ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਵਾਮੇਨ ਕਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲਗੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍। ਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਰੇऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਰੌਣਿਂ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਚ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੀ ਲੋਹਾ ਜੜੀ ਵਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪ੍ਰਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਕਾਇਮ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਯਤ੍ਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੇਤਾਭ੍ਯਾਮਭ੍ਯਾਪਤਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰਾਹਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮਨੀਕੇषੁ ਯੁਧ੍ਯਤੇऽਭਯਮਾਸ੍ਤਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਸਸਂਹਾਰਂ ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੌਜ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਮੈष ਆਚਾਰ੍ਯਸੁਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਨਨੀਯੋ ਮਮੇਤਿ ਚ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਲਈ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਸ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸਮਾਸ੍ਥਆਯ ਮਤਿਂ ਵੀਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਕृਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਤਾਵਕਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਦਸ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਾਸੁਕਰਣਂ ਦृਢਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਦਸ਼
ਭੀਮਸੇਨ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲੈ ਲਏ।
ਆਕਰ੍ਣਪ੍ਰਹਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਕੁਰੁਰਾਜਂ ਮਹੋਰਸਿ
ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਕੁਰੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਸੂਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਾਦਿਤੋ ਮਣਿਃ। ਰਰਾਜੋਰਸਿ ਖੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹੈਰਿਵ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਲੀ ਵਸਤ੍ਰੀ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਮਣੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਤਾਡਿਤ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਯਥਾ ਨਾਗਸ੍ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ
ਪਰ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਭੀਮਸੇਨ ਵਲੋਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਭੀਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਨੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ । ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੇ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ੌ ਵ੍ਯਰੋਚੇਤਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੋ ਯੁਧਿ। ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਰਣੇ ਵੀਰ ਆਰ੍ਤਿਂ ਨਃ ਸਮਜੀਜਨਤ੍
ਸੱਤਯਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸੱਤਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ਼੍ਚ ਨਵਭਿਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਸੱਤਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਨੌਂ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਵਾਰਣਂ ਮਹਤ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯ ਤਨੁਤ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ਰੇਣੋਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਵਕਾ ਵੀਰਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਹੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਸਮੇਤ੍ਯ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵਿਵ੍ਯਧੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਧਣ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਉਹ, ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਦਹਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਨੇ ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਅਪੇਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਕਾਲੇ ਸਮਿਦ੍ਧਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਅਤ੍ਯਰੋਚਤ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਾਸ਼ਯਨ੍
ਠੰਢੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅਭਿਮਨ्यु ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਤ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਮਾਹਵੇ
ਤੇਰੇ ਪੌਤ੍ਰ ਦਾ ਉਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ षਙਭਿਃ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਭਿਮਨ्यु, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਤਥੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਜਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਵਿਧ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨ्यु ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।