ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੁਯੁਧਾਨਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ; ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ
ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੀਂ ਸੇਨਾਮਾਸੁਰੀਮਿਵ ਵृਤ੍ਰਾਹਾ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸੋਮਕੈਃ ਸਹ । ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਸੋਮਕ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਣੇ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਞ੍ਜਿਗੀषਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਤਥੈਵ ਕੌਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕੌਰਵ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰਾਟੋऽਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭੀष੍ਮਮਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੁਰਮਾਂਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ
ਵਿਰਾਟ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲਗਾਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਹਸ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਵਿਧ੍ਯਦਿषੁਭਿਃ षਙ੍ਭਿਰ੍ਦृਢਹਸ੍ਤਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਅਵਿਧ੍ਯਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਰ੍ਮੁਕਚ੍ਛੇਦਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਤ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਨੱਬੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੇ ਸੱਤਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹ ਫਲ੍ਗੁਨਃ । ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਵਾਮੇਨ ਕਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲਗੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍। ਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਰੇऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਰੌਣਿਂ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਚ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੀ ਲੋਹਾ ਜੜੀ ਵਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪ੍ਰਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਕਾਇਮ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਯਤ੍ਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੇਤਾਭ੍ਯਾਮਭ੍ਯਾਪਤਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰਾਹਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮਨੀਕੇषੁ ਯੁਧ੍ਯਤੇऽਭਯਮਾਸ੍ਤਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਸਸਂਹਾਰਂ ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੌਜ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਮੈष ਆਚਾਰ੍ਯਸੁਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਨਨੀਯੋ ਮਮੇਤਿ ਚ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਲਈ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਸ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸਮਾਸ੍ਥਆਯ ਮਤਿਂ ਵੀਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਕृਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਤਾਵਕਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਦਸ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਾਸੁਕਰਣਂ ਦृਢਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਦਸ਼
ਭੀਮਸੇਨ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲੈ ਲਏ।
ਆਕਰ੍ਣਪ੍ਰਹਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਕੁਰੁਰਾਜਂ ਮਹੋਰਸਿ
ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਕੁਰੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਸੂਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਾਦਿਤੋ ਮਣਿਃ। ਰਰਾਜੋਰਸਿ ਖੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹੈਰਿਵ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਲੀ ਵਸਤ੍ਰੀ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਮਣੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਤਾਡਿਤ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਯਥਾ ਨਾਗਸ੍ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ
ਪਰ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਭੀਮਸੇਨ ਵਲੋਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਭੀਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਨੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ । ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੇ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ੌ ਵ੍ਯਰੋਚੇਤਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੋ ਯੁਧਿ। ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਰਣੇ ਵੀਰ ਆਰ੍ਤਿਂ ਨਃ ਸਮਜੀਜਨਤ੍
ਸੱਤਯਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸੱਤਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ਼੍ਚ ਨਵਭਿਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਸੱਤਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਨੌਂ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।