ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ। ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਨ੍ਤਮਰੇ ਭੀਮਂ ਤੈਲਘੌਤਾਃ ਸੁਤੇਜਨਾਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਚੋਪੜੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼ੀਵਿषਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਟੀ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਝੁਕਾਅ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਭੱਲੇ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਤੁ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯੁਧਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਆਕਰ੍ਣਪ੍ਰਹਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਨੈਃ
ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਤਃ ਸਂਧਾਯ ਵੈ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੁਕੀਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ,
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਰਥਿਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਹਤੇ ਰਥਸਾਰਥੌ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ; ਰਾਜਨ, ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇਨ ਤੇਨੈਵ ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਃਸ੍ਵਨਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜ ਪਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਹਯਾਨ੍ਯਚ੍ਛਤ ਧਾਵਤ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਹਾਕਾਰ ਉਠੀ: 'ਘੋੜੇ ਫੜੋ! ਰੋਕੋ! ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰੋ!'
ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੁਯੁਧਾਨਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ; ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ
ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੀਂ ਸੇਨਾਮਾਸੁਰੀਮਿਵ ਵृਤ੍ਰਾਹਾ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸੋਮਕੈਃ ਸਹ । ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਸੋਮਕ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਣੇ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਞ੍ਜਿਗੀषਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਤਥੈਵ ਕੌਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕੌਰਵ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰਾਟੋऽਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭੀष੍ਮਮਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੁਰਮਾਂਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ
ਵਿਰਾਟ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲਗਾਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਹਸ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਵਿਧ੍ਯਦਿषੁਭਿਃ षਙ੍ਭਿਰ੍ਦृਢਹਸ੍ਤਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਅਵਿਧ੍ਯਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਰ੍ਮੁਕਚ੍ਛੇਦਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਤ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਨੱਬੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੇ ਸੱਤਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹ ਫਲ੍ਗੁਨਃ । ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਵਾਮੇਨ ਕਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲਗੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍। ਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਰੇऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਰੌਣਿਂ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਚ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੀ ਲੋਹਾ ਜੜੀ ਵਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪ੍ਰਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਕਾਇਮ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਯਤ੍ਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੇਤਾਭ੍ਯਾਮਭ੍ਯਾਪਤਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰਾਹਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮਨੀਕੇषੁ ਯੁਧ੍ਯਤੇऽਭਯਮਾਸ੍ਤਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਸਸਂਹਾਰਂ ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੌਜ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਮੈष ਆਚਾਰ੍ਯਸੁਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਨਨੀਯੋ ਮਮੇਤਿ ਚ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਲਈ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਸ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸਮਾਸ੍ਥਆਯ ਮਤਿਂ ਵੀਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਕृਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਤਾਵਕਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।