ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨਭਸ੍ਯਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤੇ । ਕੁਰਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅੱਧ ਦਿਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਬੇਰੋਕ ਟੋਕੇ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ।
ਧ੍ਵਜਿਨੋ ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੋ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸਪਤਾਕਾ ਰਥਾ ਰੇਜੁਰ੍ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਰਿਵਾਰਣਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਾਘ ਵਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ।
ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰੇ ਜਿਗੀषੂਣਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਵ ਨਰ੍ਦਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵਿਰੋਧੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਸ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਯਦਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੋਬੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਿੰਜਯਾ ਵੀਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨੈਵ ਖਂ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ। ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਵਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਵਿਮਲਾਗ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਤਥਾਸ੍ਯਤਾਮ੍ । ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਪੀਤਾਨਾਂ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਨਿਭਾਃ ਪ੍ਰਭਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨੁਕ, ਜਵਲਿਨਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਵਚਾਨਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭੂषਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਤਥਾ । ਖਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਸਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਬਚਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਪੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭੈਃ । ਵਿਰਰਾਜ ਤਦਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਰਣਾਙ੍ਗਣਮ੍
ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਰਥਸਙ੍ਘਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਿਰੇਜੁਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਗ੍ਰਹਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੇ ਬਾਘ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਚਲਦੇ ਹੋਣ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਅਵਾਰਯਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ। ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਨ੍ਤਮਰੇ ਭੀਮਂ ਤੈਲਘੌਤਾਃ ਸੁਤੇਜਨਾਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਚੋਪੜੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼ੀਵਿषਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਟੀ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਝੁਕਾਅ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਭੱਲੇ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਤੁ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯੁਧਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਆਕਰ੍ਣਪ੍ਰਹਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਨੈਃ
ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਤਃ ਸਂਧਾਯ ਵੈ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੁਕੀਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ,
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਰਥਿਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਹਤੇ ਰਥਸਾਰਥੌ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ; ਰਾਜਨ, ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇਨ ਤੇਨੈਵ ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਃਸ੍ਵਨਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜ ਪਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਹਯਾਨ੍ਯਚ੍ਛਤ ਧਾਵਤ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਹਾਕਾਰ ਉਠੀ: 'ਘੋੜੇ ਫੜੋ! ਰੋਕੋ! ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰੋ!'
ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੁਯੁਧਾਨਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ; ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ
ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੀਂ ਸੇਨਾਮਾਸੁਰੀਮਿਵ ਵृਤ੍ਰਾਹਾ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸੋਮਕੈਃ ਸਹ । ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਸੋਮਕ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਣੇ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਞ੍ਜਿਗੀषਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਤਥੈਵ ਕੌਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕੌਰਵ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰਾਟੋऽਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭੀष੍ਮਮਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੁਰਮਾਂਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ
ਵਿਰਾਟ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲਗਾਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਹਸ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਵਿਧ੍ਯਦਿषੁਭਿਃ षਙ੍ਭਿਰ੍ਦृਢਹਸ੍ਤਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਅਵਿਧ੍ਯਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਰ੍ਮੁਕਚ੍ਛੇਦਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਤ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਨੱਬੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੇ ਸੱਤਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।