ਸਂਰਬ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਧੀਰਾਣਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਤਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਅਣਮਿੱਟ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਮਾਨ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇषੁ ਕਬਨ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਮਿਤੋਦਕੇ। ਸਮਰੇ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਨृਪਾ ਰਿਪੁਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਸਿਰ-ਵਿਗਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਉਠ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਭਿਸ੍ਤੇ ਖਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸਮਰੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ
ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਭ੍ਰਮੁਃ ਕੁਞ੍ਜਰਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਾ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਹਤਾਰੋਹਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਇਥੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਕੁਸ਼ ਗੁਆਚੇ ਹਾਥੀ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਘੋੜੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰਘਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਯੋਧਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਉੱਠ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ!
ਵਾਹਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਗਦਾਨਾਂ ਪਰਿਘਾਣਾਂ ਚ ਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚੋਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਕਮਾਨ, ਗਦਾ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਹੱਥ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਇਕਠੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪਾਦਾਨਾਂ ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਕੇਯੂਰਾਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮਭੀਮਸਮਾਗਮੇ
ਪੈਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਪੱਟਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਰਥਾਨਾਂ ਚਾਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਸਙ੍ਘਾਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਮੁੜਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਗਦਾਭਿਰਸਿਭਿਃ ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਾਲ ਆਗਤੇ
ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਘੜੀ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਪਰੇ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵੀਰਾ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾ ਯੁਧਿ। ਬਹੁਧਾ ਸਮਸਞ੍ਜਨ੍ਤ ਆਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਰਿਵ
ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਰਿਰੇ ਵੀਰਾਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਵੀਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਗੁੱਡਿਆਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਤਿਤੈਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ। ਘੋਰਮਾਯੋਧਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ ਜਾਂ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ।
ਵਿਰਥਾ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣਃਕ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ
ਜਿਹੜੇ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਏ ਸਨ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਕਲਿਙ੍ਗੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਭੀष੍ਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਸਕ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ । ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਾਂਙ੍ਗੇਯਮੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਜਦ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਧਨੁषੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਸ੍ਯ ਚ। ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦਾ ਘੰਮ ਘੰਮ, ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤਣਕ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਸਿਂਹਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਕਾਸ਼ੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਅਸਞ੍ਜਮਾਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਧੂਮਕੇਤੁਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸਦਾ ਝੰਡਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਪੁੰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਹੁਵਰ੍ਣਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਾਨਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਵਜਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪृष੍ਠਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਰਣੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਂ ਮੇਘਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਯੋਧਾ ਰੁਕ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਮਹਾਮृਧੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ।
ਆਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਭਿਗਰ੍ਜਤਃ। ਸੁਘੋਰਂ ਤਲਯੋਃ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਿਘ੍ਨਤਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਣ੍ਡਵਾਤੋ ਯਥਾ ਮੇਘਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਾਨ੍ । ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੂਫਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।
ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਭੈਰਵਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਚ ਨ ਜਾਨੀਮੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮੋਹਿਤਾਃ
ਧਨੰਜੈ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲ ਦੌੜਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਪੂਰਬ ਪੱਛਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਕਾਨ੍ਦਿਗ੍ਭੂਤਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਪਤ੍ਰਾ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾ ਹਤਚੇਤਸਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਯੋਧਾਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ, ਮਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਸ ਵਾਲੇ ਉਹ ਯੋਧੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜੈਃ । ਤੇषਾਮਾਰ੍ਤਾਯਨਮਭੂਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਰਣੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਓਸਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਚਾਪਿ ਪਦਾਤਯਃ
ਡਰ ਕੇ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ, ਘੁੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇਃ । ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭੀਤਾਨਿ ਵ੍ਯਵਾਲੀਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤੜਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ لشਕਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਥ ਕਾਮ੍ਭੋਜੈਜਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਭਿਃ । ਗੋਪਾਨਾਂ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਲੈਰ੍ਗਾਪਾਯਨੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ...
ਮਦ੍ਰਸੌਵੀਰਗਾਨ੍ਧਾਰੈਸ੍ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸਰ੍ਵਕਾਲਿਙ੍ਗਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵृਤਃ
ਕਲੀੰਗਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਦਰਾ, ਸੌਵੀਰਾ, ਗਾਂਧਾਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਲੀੰਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਨਾਨਾਨਰਗਣੌਘੈਸ਼੍ਚ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਪੁਰਃਸਰਃ । ਜਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਨृਪਤਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ
ਅਨੇਕ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।