ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਸ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਜਯਾਯ ਮਹਾਬਲਾਃਕ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਗੋष੍ਠਿष੍ਵਿਵ ਮਹਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸਾਂ।
ਸ਼ਿਰਾਸਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਸ਼੍ਯਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਬਭੂਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰਾਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰੀਣਿ ਜਾਤਰੂਪੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨਿ ਚ। ਪਤਿਤਾਨਿ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੱਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ—ਇਹ ਸਿਰ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ!
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ । ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਭਵਚ੍ਛਾਦਿਤਾ ਮਹੀ
ਧਰਤੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਕਮਾਨ ਫੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਕਵਚੋਪਹਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਙ੍ਕृਤੈਃ । ਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਨਯਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਕਵਚ ਪਹਿਨੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਥਾਂ, ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਲਾਲ ਕੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਗਜਵਾਜਿਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ । ਆਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਸੁਂਧਰਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਗਈ।
ਰਜੋਮੇਘੈਸ਼੍ਚ ਤੁਮੁਲੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸਮੋऽਭਵਤ੍
ਗੂੜ੍ਹੇ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਃਕ ਕਟੁਕਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਕਃ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਛਿੜ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਯੇ ਘੋਰੇ ਤੁਮੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਵਵृषੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰਵਰ੍षਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ । ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਥੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ!
ਸਂਰਬ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਧੀਰਾਣਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਤਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਅਣਮਿੱਟ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਮਾਨ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇषੁ ਕਬਨ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਮਿਤੋਦਕੇ। ਸਮਰੇ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਨृਪਾ ਰਿਪੁਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਸਿਰ-ਵਿਗਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਉਠ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਭਿਸ੍ਤੇ ਖਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸਮਰੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ
ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਭ੍ਰਮੁਃ ਕੁਞ੍ਜਰਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਾ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਹਤਾਰੋਹਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਇਥੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਕੁਸ਼ ਗੁਆਚੇ ਹਾਥੀ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਘੋੜੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰਘਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਯੋਧਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਉੱਠ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ!
ਵਾਹਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਗਦਾਨਾਂ ਪਰਿਘਾਣਾਂ ਚ ਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚੋਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਕਮਾਨ, ਗਦਾ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਹੱਥ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਇਕਠੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪਾਦਾਨਾਂ ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਕੇਯੂਰਾਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮਭੀਮਸਮਾਗਮੇ
ਪੈਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਪੱਟਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਰਥਾਨਾਂ ਚਾਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਸਙ੍ਘਾਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਮੁੜਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਗਦਾਭਿਰਸਿਭਿਃ ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਾਲ ਆਗਤੇ
ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਘੜੀ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਪਰੇ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵੀਰਾ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾ ਯੁਧਿ। ਬਹੁਧਾ ਸਮਸਞ੍ਜਨ੍ਤ ਆਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਰਿਵ
ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਰਿਰੇ ਵੀਰਾਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਵੀਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਗੁੱਡਿਆਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਤਿਤੈਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ। ਘੋਰਮਾਯੋਧਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ ਜਾਂ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ।
ਵਿਰਥਾ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣਃਕ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ
ਜਿਹੜੇ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਏ ਸਨ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਕਲਿਙ੍ਗੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਭੀष੍ਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਸਕ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ । ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਾਂਙ੍ਗੇਯਮੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਜਦ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਧਨੁषੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਸ੍ਯ ਚ। ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦਾ ਘੰਮ ਘੰਮ, ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤਣਕ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਸਿਂਹਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਕਾਸ਼ੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਅਸਞ੍ਜਮਾਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਧੂਮਕੇਤੁਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸਦਾ ਝੰਡਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਪੁੰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਹੁਵਰ੍ਣਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਾਨਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਵਜਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪृष੍ਠਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਰਣੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਂ ਮੇਘਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਯੋਧਾ ਰੁਕ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਮਹਾਮृਧੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ।