ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਰਿष । ਤਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਸਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਹਿ ਯਥਾ ਜੇਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਕ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਯਥਾਬਲਂ ਯਥਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਹਿ ਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਤੇ ਸੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਅਭਿਨਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਸਾਤ੍ਯਕੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸਾਟਯਕੀ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦ੍ਰੌਣਂ ਵਾਰਯਾਮਾਤ ਭਾਰਤ। ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਟਯਕੀ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਭਾਰਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਤੁ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਵਾਨ੍। ਅਵਿਧ੍ਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ੈਨੇਯ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮਵਿਧ੍ਯਤ । ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੋਣਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਡ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष। ਭੀਮਸੇਨਂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯਾ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष । ਵਿਵ੍ਯਧੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬੈਣੈਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਨ੍
ਉਥੇ ਅਭਿਮਨਯੁ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮੌ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਹਵੇ
ਡ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਵੀਰੋ ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ਼੍ਵਨਮ੍ । ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਛਾਦਯਾਨੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਅਵਰ੍ਜਯਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਤਂ ਰਣੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਕਤਾਹਟ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਅਵਰ੍ਜਯਤ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਮਿਵੋਲ੍ਬਣਮ੍
ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਡਰ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਜੁਗੋਪ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨੋ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੁਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਜਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦृਢਾਂ ਮਤਿਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰਿਵ। ਜਯਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ।
ਅਕਰੋਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ। ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਦਿਚ੍ਛਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਤਵ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤਨ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ੂਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਕੁਲਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ । ਅਭਵਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਗਗਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਗੈਰ੍ਹੇषਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਤੁਮੁਲਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਸ, ਅਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਸ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਜਯਾਯ ਮਹਾਬਲਾਃਕ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਗੋष੍ਠਿष੍ਵਿਵ ਮਹਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸਾਂ।
ਸ਼ਿਰਾਸਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਸ਼੍ਯਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਬਭੂਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰਾਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰੀਣਿ ਜਾਤਰੂਪੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨਿ ਚ। ਪਤਿਤਾਨਿ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੱਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ—ਇਹ ਸਿਰ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ!
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ । ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਭਵਚ੍ਛਾਦਿਤਾ ਮਹੀ
ਧਰਤੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਕਮਾਨ ਫੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਕਵਚੋਪਹਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਙ੍ਕृਤੈਃ । ਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਨਯਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਕਵਚ ਪਹਿਨੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਥਾਂ, ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਲਾਲ ਕੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਗਜਵਾਜਿਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ । ਆਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਸੁਂਧਰਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਗਈ।
ਰਜੋਮੇਘੈਸ਼੍ਚ ਤੁਮੁਲੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸਮੋऽਭਵਤ੍
ਗੂੜ੍ਹੇ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਃਕ ਕਟੁਕਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਕਃ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਛਿੜ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਯੇ ਘੋਰੇ ਤੁਮੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਵਵृषੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰਵਰ੍षਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ । ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਥੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ!