ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਭਵਤ੍। ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੀ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪਰਾਨ੍। ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਥਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਪਾਂਚਾਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ—
ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ । ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਤਃ
ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਨਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਫਟਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਨਾਦ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੂਯੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮਭਾषਤ । ਨ ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੁੜ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਹਿਡਿੰਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।'
ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਸਾਵਿष੍ਟਃ ਸਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਜ੍ । ਨੈष ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ।
ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹਾਰੀ ਚ ਵਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵਸਂ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ, ਪਾਂਚਾਲੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਇਦਾਨੀਂ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਸੌ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਅਵਹਾਰਮਤਃ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸ਼੍ਵੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰੈ ਸਹ
ਹੁਣ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਚਲੋ ਵਾਪਸ ਹੋਈਏ; ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੜਾਂਗੇ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਃ । ਉਪਾਯੇਨਾਪਯਾਨਂ ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ; ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਕੌਰਵੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਭृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਏਵਂ ਤਦਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਸਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਘਟੋਤਕਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿ ਕੇ।
ਕੌਰਵਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਵ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਗਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਪਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਘਟੋਤ੍ਕਚੌ। ਪੂਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਨਦਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸ੍ਵਨਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਃ ਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿੰਘ-ਗਰਜਨਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਘਟ੍ਟਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਰਿष
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੱਜਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ।
ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਯੈਵ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਪਰਂਤਪ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੀਨੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਧੇਨ ਚ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਃ। ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਬਿਰਸ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਆਂਸੂਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਭਯਂ ਮੇ ਸੁਮਹਞ੍ਜਾਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਞ੍ਜਯ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦੇਵੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਸੰਜਯ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਾਭਾਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਞ੍ਜਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਸੂਤ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਸੰਜਯ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਦੁਰਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਂ ਮਮ। ਤਥਾ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਸਞ੍ਜਯ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ; ਸੰਜਯ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਯੋਧਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕੇषੁ ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਕੇਨਾਵਧ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਕੇਨ ਦਤ੍ਤਵਰਾਸ੍ਤਾਤ ਕਿਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਕਿਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ?
ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਤਾਰਾਗਣਾ ਇਵ। ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਨ ਮृष੍ਯਾਮਿ ਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ? ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖਣੀ ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਮਯ੍ਯੇਵ ਦਣ੍ਡਃ ਪਤਤਿ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ। ਯਥਾऽਵਧ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਯਥਾ ਵਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਹੈ: ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਸਞ੍ਜਯ । ਨ ਹਿ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਥਂਚਨ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਫ਼ਸੀਲ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹਤੋ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਰਨ੍ਨਰਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਮੰਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਸ੍ਰਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭੀਮੋ ਨ ਸ਼ਂਸਯਃ। ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਵੀਰਂ ਯੋ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਸੁਤਾਨ੍ਰਣੇ
ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਮਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਸੂਤ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸੰਜਯਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ।
ਪृਚ੍ਛਤੋ ਵੈ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਯਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਮੋੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਵਾਪਿ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸੌਬਲ, ਜੈਦਰਥ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਕਰਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ—