ਸ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਵੇਦਨਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਹਤਃ। ਅਨਦਤ੍ਸੁਮਹਾਨਾਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਦੂਜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੂੰਜਿਆ।
ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਘੋषੋ ਭੈਮਸੇਨਿਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਮृਦਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਦਤੋ ਨਾਦਂ ਸੁਘੋਰਂ ਭੀਮਨਿਃਸ਼੍ਵਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਯੁਧ੍ਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਿਡਿੰਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਯਃ ਸ ਚ ਰਾਜਾऽਤਿਕੋਪਨਃ । ਏਤੌ ਸਮੇਤੌ ਸਮਰੇ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਾਵੁਭੌ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਯਤੇ ਚੈਵ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ । ਹਸ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮਹਾਨ੍ਭੀਤਸ੍ਯ ਰੁਦਿਤਧ੍ਵਨਿਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਆਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੇ ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਚਿਰੇਣ ਪ੍ਰਯਾਮਹੇ । ਮਹਾਨ੍ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ, ਤੁਰੰਤ ਚੱਲੋ! ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਉਥੇ ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਪृਤਨਾਪਤਿਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਭਗਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮੌ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਗਦਤ੍ਤਪਰੀਪ੍ਸਯਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਭਵਤ੍। ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੀ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪਰਾਨ੍। ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਥਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਪਾਂਚਾਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ—
ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ । ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਤਃ
ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਨਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਫਟਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਨਾਦ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੂਯੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮਭਾषਤ । ਨ ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੁੜ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਹਿਡਿੰਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।'
ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਸਾਵਿष੍ਟਃ ਸਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਜ੍ । ਨੈष ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ।
ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹਾਰੀ ਚ ਵਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵਸਂ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ, ਪਾਂਚਾਲੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਇਦਾਨੀਂ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਸੌ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਅਵਹਾਰਮਤਃ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸ਼੍ਵੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰੈ ਸਹ
ਹੁਣ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਚਲੋ ਵਾਪਸ ਹੋਈਏ; ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੜਾਂਗੇ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਃ । ਉਪਾਯੇਨਾਪਯਾਨਂ ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ; ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਕੌਰਵੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਭृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਏਵਂ ਤਦਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਸਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਘਟੋਤਕਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿ ਕੇ।
ਕੌਰਵਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਵ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਗਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਪਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਘਟੋਤ੍ਕਚੌ। ਪੂਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਨਦਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸ੍ਵਨਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਃ ਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿੰਘ-ਗਰਜਨਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਘਟ੍ਟਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਰਿष
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੱਜਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ।
ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਯੈਵ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਪਰਂਤਪ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੀਨੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਧੇਨ ਚ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਃ। ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਬਿਰਸ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਆਂਸੂਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਭਯਂ ਮੇ ਸੁਮਹਞ੍ਜਾਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਞ੍ਜਯ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦੇਵੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਸੰਜਯ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਾਭਾਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਞ੍ਜਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਸੂਤ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਸੰਜਯ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਦੁਰਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਂ ਮਮ। ਤਥਾ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਸਞ੍ਜਯ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ; ਸੰਜਯ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।