ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਭੀਮਸੇਨ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾऽਭਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍। ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਭੀਤਾਨ੍ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਵਜ ਦੀ ਲੱਕੜ ਫੜ ਲਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨਨਾਦ ਬਲਵਨ੍ਨਾਦਂ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਂ ਤਥਾऽऽਗਤਂ
ਭਗਦੱਤ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਜਿਆ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ,
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਘੋਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਾਂ ਮਾਯਾਂ ਭੂਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾ ਗਈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧਾਦ੍ਧੋਰਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢਃ ਸ ਵੈ ਮਾਯਾਕृਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਦਿਙ੍ਵਾਗਾ ਬਭੂਵੁਰਨੁਯਾਯਿਨਃ। ਅਞ੍ਜਨੋ ਵਮਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਪਦ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸਨ: ਅੰਜਨ, ਵਾਮਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਪਦਮ।
ਤ੍ਰਯ ਏਤੇ ਮਹਾਨਾਗਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਮਦਂ ਬਹੁ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ, ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਰਸ ਵਗਦਾ ਸੀ।
ਤੇਜੋਵੀਰ੍ਯਬਲੋਪੇਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਂ ਨਾਗਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਪਰਾਕਰਮ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਗਜਂ ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪਰਂਤਪਃ। ਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚੋਦਿਤਾ ਨਾਗਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਸਮੇਤ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਗਏ, ਸਭ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਿਪੇਤੁਃ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍। ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਾਗਂ ਵਿषਾਣੈਰਭ੍ਯਪੀਡਯਨ੍
ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੌੜੇ ਅਤੇ ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ।
ਸ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਵੇਦਨਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਹਤਃ। ਅਨਦਤ੍ਸੁਮਹਾਨਾਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਦੂਜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੂੰਜਿਆ।
ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਘੋषੋ ਭੈਮਸੇਨਿਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਮृਦਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਦਤੋ ਨਾਦਂ ਸੁਘੋਰਂ ਭੀਮਨਿਃਸ਼੍ਵਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਯੁਧ੍ਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਿਡਿੰਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਯਃ ਸ ਚ ਰਾਜਾऽਤਿਕੋਪਨਃ । ਏਤੌ ਸਮੇਤੌ ਸਮਰੇ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਾਵੁਭੌ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਯਤੇ ਚੈਵ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ । ਹਸ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮਹਾਨ੍ਭੀਤਸ੍ਯ ਰੁਦਿਤਧ੍ਵਨਿਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਆਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੇ ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਚਿਰੇਣ ਪ੍ਰਯਾਮਹੇ । ਮਹਾਨ੍ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ, ਤੁਰੰਤ ਚੱਲੋ! ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਉਥੇ ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਪृਤਨਾਪਤਿਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਭਗਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮੌ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਗਦਤ੍ਤਪਰੀਪ੍ਸਯਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਭਵਤ੍। ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੀ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪਰਾਨ੍। ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਥਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਪਾਂਚਾਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ—
ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ । ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਤਃ
ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਨਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਫਟਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਨਾਦ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੂਯੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮਭਾषਤ । ਨ ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੁੜ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਹਿਡਿੰਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।'
ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਸਾਵਿष੍ਟਃ ਸਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਜ੍ । ਨੈष ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ।
ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹਾਰੀ ਚ ਵਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵਸਂ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ, ਪਾਂਚਾਲੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਇਦਾਨੀਂ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਸੌ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਅਵਹਾਰਮਤਃ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸ਼੍ਵੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰੈ ਸਹ
ਹੁਣ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਚਲੋ ਵਾਪਸ ਹੋਈਏ; ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੜਾਂਗੇ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਃ । ਉਪਾਯੇਨਾਪਯਾਨਂ ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ; ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਕੌਰਵੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਭृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਏਵਂ ਤਦਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਸਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਘਟੋਤਕਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿ ਕੇ।