ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵੇਗਿਤਃ। ਸੇਨਾਪਤੇਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਮਹਾਬਾਹੁ ਪਾਂਡਵ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕਸ਼ੂਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ । ਜਲਸਨ੍ਧਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸੋऽਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਸੰਧ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁषੇਣਂ ਚ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ। ਉਗ੍ਰਸ੍ਯ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ; ਤੇ ਉਗਰਸਿਆ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਟੋਪੀ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵੀਰਬਾਹੁਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸਾਸ਼੍ਵਕੇਤੁਂ ਸਸਾਰਥਿਮ੍
ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਵੀਰਬਾਹੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਨਾਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮਂ ਭੀਮਰਥਂ ਚੋਭੌ ਭੀਮਸੇਨੋ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਭੀਮਰਥ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੇ ਦੁਰ੍ਮਦੌ ਰਾਜਨ੍ਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਲੋਚਨਂ ਭੀਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮृਧੇ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ, ਕਸ਼ੂਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ—
ਸ਼ੇषਾ ਯੇऽਨ੍ਯੇऽਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਹੋਰ ਬਚੇ ਸੀ, ਉਹ ਭੀਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਰਾਜਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਏष ਭੀਮੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਭੀਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—'
ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਗਤਾਨ੍। ਨਿਪਾਤਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਤੀਖਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ!'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੇਨ ਕੁਞ੍ਜਰੇਣ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਗਦੱਤ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਨੇਵ ਚ ਰਣੇ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਚਕ੍ਰੇ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦਿਸਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਭੀਮਸ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਅਭਿਮਨ्यु ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਢਕਾਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤ ਏਨਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਗਜਂ ਚ ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤੁ ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾऽਭਿਹਤਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਗਜੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨਾਲਿਙ੍ਗੈਃ ਸੁਤੇਜਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸਂਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋऽਭਵਦ੍ਰਣੇ। ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਯੂਤੋ ਜਲਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ।
ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਮਦਸ੍ਰਾਵੀ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਵਾਰਣਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਲੋਤ੍ਸृष੍ਟ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਮ੍ਪਯਂਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਮਹੀਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਹ ਦੋਹਣਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਸਹ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਤਿਪ੍ਰਮਨਸੋऽਭਵਨ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਭੀਮਸੇਨ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾऽਭਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍। ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਭੀਤਾਨ੍ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਵਜ ਦੀ ਲੱਕੜ ਫੜ ਲਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨਨਾਦ ਬਲਵਨ੍ਨਾਦਂ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਂ ਤਥਾऽऽਗਤਂ
ਭਗਦੱਤ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਜਿਆ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ,
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਘੋਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਾਂ ਮਾਯਾਂ ਭੂਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾ ਗਈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧਾਦ੍ਧੋਰਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢਃ ਸ ਵੈ ਮਾਯਾਕृਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਦਿਙ੍ਵਾਗਾ ਬਭੂਵੁਰਨੁਯਾਯਿਨਃ। ਅਞ੍ਜਨੋ ਵਮਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਪਦ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸਨ: ਅੰਜਨ, ਵਾਮਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਪਦਮ।
ਤ੍ਰਯ ਏਤੇ ਮਹਾਨਾਗਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਮਦਂ ਬਹੁ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ, ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਰਸ ਵਗਦਾ ਸੀ।
ਤੇਜੋਵੀਰ੍ਯਬਲੋਪੇਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਂ ਨਾਗਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਪਰਾਕਰਮ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਗਜਂ ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪਰਂਤਪਃ। ਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚੋਦਿਤਾ ਨਾਗਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਸਮੇਤ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਗਏ, ਸਭ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਿਪੇਤੁਃ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍। ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਾਗਂ ਵਿषਾਣੈਰਭ੍ਯਪੀਡਯਨ੍
ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੌੜੇ ਅਤੇ ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ।