ਸਂਦਧੇ ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਘੋਰ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤੇਨਾਜਘਾਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਾਲ-ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਦਨੋਪਸ੍ਥ ਆਵਿਸ਼ਤ੍। ਸ ਨਿषਣ੍ਣੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਭਿਜਗਾਮ ਹ
ਭੀਮ, ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਭੀਮਮਭਿਮਨ੍ਯੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਭਿਮਨਯੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੁਮੁਲਾਂ ਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਾਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਿਚਾਏ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਦ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਪਯਾਦ੍ਰਣਾਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਲਯਾ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਜਲਸਨ੍ਧਃ ਸੁਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਚੌਦਾਂ ਪੁੱਤ, ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜਲਸੰਧ ਤੇ ਸੁਲੋਚਨ, ਭੀਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਦ੍ਰੋ ਭੀਮਰਥੋ ਭੀਮੋ ਵੀਰਬਾਹੁਰਲੋਲੁਪਃ । ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਤ੍ਸੁਰ੍ਵਿਕਟਃ ਸਮਃ
ਉਦਰਾ, ਭੀਮਰਥ, ਭੀਮ, ਵੀਰਬਾਹੁ, ਅਲੋਲੁਪ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸ਼ਪਰਧਰਸ਼, ਵਿਵਿਤਸੁ, ਵਿਕਟ ਤੇ ਸਮਾ—
ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਬਹੂਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ ਸਹਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਤਵ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਵਿਲਿਹਨ੍ਵੀਰਃ ਪਸ਼ੁਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਵृਕਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭੀਮਸੇਨ, ਵਿਰਾ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਦੜ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵੇਗਿਤਃ। ਸੇਨਾਪਤੇਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਮਹਾਬਾਹੁ ਪਾਂਡਵ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕਸ਼ੂਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ । ਜਲਸਨ੍ਧਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸੋऽਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਸੰਧ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁषੇਣਂ ਚ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ। ਉਗ੍ਰਸ੍ਯ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ; ਤੇ ਉਗਰਸਿਆ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਟੋਪੀ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵੀਰਬਾਹੁਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸਾਸ਼੍ਵਕੇਤੁਂ ਸਸਾਰਥਿਮ੍
ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਵੀਰਬਾਹੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਨਾਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮਂ ਭੀਮਰਥਂ ਚੋਭੌ ਭੀਮਸੇਨੋ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਭੀਮਰਥ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੇ ਦੁਰ੍ਮਦੌ ਰਾਜਨ੍ਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਲੋਚਨਂ ਭੀਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮृਧੇ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ, ਕਸ਼ੂਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ—
ਸ਼ੇषਾ ਯੇऽਨ੍ਯੇऽਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਹੋਰ ਬਚੇ ਸੀ, ਉਹ ਭੀਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਰਾਜਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਏष ਭੀਮੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਭੀਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—'
ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਗਤਾਨ੍। ਨਿਪਾਤਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਤੀਖਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ!'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੇਨ ਕੁਞ੍ਜਰੇਣ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਗਦੱਤ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਨੇਵ ਚ ਰਣੇ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਚਕ੍ਰੇ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦਿਸਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਭੀਮਸ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਅਭਿਮਨ्यु ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਢਕਾਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤ ਏਨਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਗਜਂ ਚ ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤੁ ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾऽਭਿਹਤਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਗਜੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨਾਲਿਙ੍ਗੈਃ ਸੁਤੇਜਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸਂਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋऽਭਵਦ੍ਰਣੇ। ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਯੂਤੋ ਜਲਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ।
ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਮਦਸ੍ਰਾਵੀ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਵਾਰਣਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਲੋਤ੍ਸृष੍ਟ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਮ੍ਪਯਂਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਮਹੀਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਹ ਦੋਹਣਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਸਹ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਤਿਪ੍ਰਮਨਸੋऽਭਵਨ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।