ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਸ਼ਰਬृਨ੍ਦੈਰ੍ਦਿਗਨ੍ਤਰੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ
'ਉਥੇ, ਦੂਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਖੁਦ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ । ਏਤਾਨਦ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੇ ਗਰਵਾਲੇ ਪੁੱਤ, ਉਸ ਨਾਲ ਹਨ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰਾਂਗਾ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਯਤ੍ਤਃ ਸਂਯਚ੍ਛ ਸਾਰਥੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰਥੀ, ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਨਕਭੂषਣੈਃ। ਨਨ੍ਦਕਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਾਣੈਰਭ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨੰਦਕ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭੀਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਰਨ੍ਯੈਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਭਿਮਸ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਸੁਰਮ੍ । ਮੁष੍ਟਿਦੇਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੌਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਚੌੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਰੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਤੁ ਵृਕੋਦਰਃ । ਪੀਡਿਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨ੍ਵਿਨਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਰਾਮृਸ਼ਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਸਮਾਦਧਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਂ ਰੋਮਵਾਹਿਨਮ੍ । ਤੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨृਪਤੇਰ੍ਭੀਮਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਮਾਨ 'ਤੇ ਕਸ ਕੇ, ਰੇਜ਼ਰ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਪਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਤ੍ਤ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਂਦਧੇ ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਘੋਰ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤੇਨਾਜਘਾਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਾਲ-ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਦਨੋਪਸ੍ਥ ਆਵਿਸ਼ਤ੍। ਸ ਨਿषਣ੍ਣੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਭਿਜਗਾਮ ਹ
ਭੀਮ, ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਭੀਮਮਭਿਮਨ੍ਯੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਭਿਮਨਯੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੁਮੁਲਾਂ ਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਾਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਿਚਾਏ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਦ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਪਯਾਦ੍ਰਣਾਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਲਯਾ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਜਲਸਨ੍ਧਃ ਸੁਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਚੌਦਾਂ ਪੁੱਤ, ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜਲਸੰਧ ਤੇ ਸੁਲੋਚਨ, ਭੀਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਦ੍ਰੋ ਭੀਮਰਥੋ ਭੀਮੋ ਵੀਰਬਾਹੁਰਲੋਲੁਪਃ । ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਤ੍ਸੁਰ੍ਵਿਕਟਃ ਸਮਃ
ਉਦਰਾ, ਭੀਮਰਥ, ਭੀਮ, ਵੀਰਬਾਹੁ, ਅਲੋਲੁਪ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸ਼ਪਰਧਰਸ਼, ਵਿਵਿਤਸੁ, ਵਿਕਟ ਤੇ ਸਮਾ—
ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਬਹੂਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ ਸਹਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਤਵ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਵਿਲਿਹਨ੍ਵੀਰਃ ਪਸ਼ੁਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਵृਕਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭੀਮਸੇਨ, ਵਿਰਾ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਦੜ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵੇਗਿਤਃ। ਸੇਨਾਪਤੇਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਮਹਾਬਾਹੁ ਪਾਂਡਵ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕਸ਼ੂਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ । ਜਲਸਨ੍ਧਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸੋऽਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਸੰਧ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁषੇਣਂ ਚ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ। ਉਗ੍ਰਸ੍ਯ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ; ਤੇ ਉਗਰਸਿਆ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਟੋਪੀ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵੀਰਬਾਹੁਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸਾਸ਼੍ਵਕੇਤੁਂ ਸਸਾਰਥਿਮ੍
ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਵੀਰਬਾਹੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਨਾਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮਂ ਭੀਮਰਥਂ ਚੋਭੌ ਭੀਮਸੇਨੋ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਭੀਮਰਥ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੇ ਦੁਰ੍ਮਦੌ ਰਾਜਨ੍ਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਲੋਚਨਂ ਭੀਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮृਧੇ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ, ਕਸ਼ੂਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ—
ਸ਼ੇषਾ ਯੇऽਨ੍ਯੇऽਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਹੋਰ ਬਚੇ ਸੀ, ਉਹ ਭੀਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਰਾਜਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਏष ਭੀਮੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਭੀਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—'
ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਗਤਾਨ੍। ਨਿਪਾਤਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਤੀਖਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ!'