ਮਹਤਾ ਰਥਘੋषੇਣ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ । ਛਾਦਯਞ੍ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍ । ਭੀष੍ਮਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦੀਯਾਦਮਰ੍षਿਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਃ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰੋऽਭ੍ਯਪਤਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਧਨੁषਾ ਦृਢੇਨ ਸਂਕਮ੍ਪਯਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਤਿਆਕੀ, ਸਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ।
ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵੈ ਰਜਤਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਪਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਨ੍। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨਵਨ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਤਦਾਨੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਭਾਰਤ ਯੇ ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ
ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਵਿਧ੍ਯਦੇਨਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈਃ- ਰਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸੌ ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਤਂ ਚ ਨਪ੍ਤਾ ਸ਼ਿਨੇਰਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਥੇਨ
ਫਿਰ ਅਲੰਬੂਸ਼ਾ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਨ੍ਵਾਗਤਂ ਵृष੍ਣਿਵਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍। ਪ੍ਰਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਮਾਜੌ
ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੂੰਜਦਾ—
ਯੋਧਾਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਰ੍ष- ਨ੍ਮੇਘਾ ਯਥਾ ਭੂਧਰਮਮ੍ਬੁਵੇਗੈਃ । ਤਥਾਪਿ ਤਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁ- ਰ੍ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਤਪਨ੍ਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਵਿषਣ੍ਣ ਆਸੀ- ਦृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍। ਸ ਵੈ ਸਮਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਿਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਭਾਰਤ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਃ
ਉਥੇ, ਸੋਮਦੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਰਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਪਨੀਯਮਾਨਾ- ਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਭਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਿਆਕੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਵਿਧ੍ਯਦ੍ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਆਕੀ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਕੌਰਵਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਅਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਅਤੇ ਸਤਿਆਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸੋਦਰ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਸੋਮਦਤ੍ਤਿਂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਮਦੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਰਭਸਂ ਰਣੇ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸੁਮਹੌਜਸਃ
ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਆਕੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਜਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਨ੍ਦਕਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਨੰਦਕ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ षਡ੍ਭਿਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਛੇ ਤਿੱਖੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਰਥਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਨੌਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਮਾਮੇਵ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹਨ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾ ਯੁਧਿ। ਮਨੋਰਥਦ੍ਰੁਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਃ
'ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਉਹ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਸੁਪਨਾ, ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਲਿਆ, ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸਫਲਃ ਸੂਤ ਚਾਦ੍ਯੇਹ ਯੋऽਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੋਦਰਾਨ੍। ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੋਕਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਰੇਣਵੋ ਰਥਨੇਮਿਭਿਃ
'ਸਾਰਥੀ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਉਹ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਸੁਪਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਬਿਨਾ ਦੁਖ ਦੇ ਉੱਡ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਸ਼ਰਬृਨ੍ਦੈਰ੍ਦਿਗਨ੍ਤਰੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ
'ਉਥੇ, ਦੂਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਖੁਦ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ । ਏਤਾਨਦ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੇ ਗਰਵਾਲੇ ਪੁੱਤ, ਉਸ ਨਾਲ ਹਨ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰਾਂਗਾ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਯਤ੍ਤਃ ਸਂਯਚ੍ਛ ਸਾਰਥੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰਥੀ, ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਨਕਭੂषਣੈਃ। ਨਨ੍ਦਕਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਾਣੈਰਭ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨੰਦਕ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭੀਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਰਨ੍ਯੈਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਭਿਮਸ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਸੁਰਮ੍ । ਮੁष੍ਟਿਦੇਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੌਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਚੌੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਰੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਤੁ ਵृਕੋਦਰਃ । ਪੀਡਿਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨ੍ਵਿਨਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਰਾਮृਸ਼ਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਸਮਾਦਧਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਂ ਰੋਮਵਾਹਿਨਮ੍ । ਤੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨृਪਤੇਰ੍ਭੀਮਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਮਾਨ 'ਤੇ ਕਸ ਕੇ, ਰੇਜ਼ਰ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਪਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਤ੍ਤ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।