ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਵਾਪਿ ਪਦਾਤਿਨਃ । ਗਦਯਾ ਵ੍ਯਵਮਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵੌਜਸਾ
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ — ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲੇ। ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਞ੍ਜਾਨਸਾਮਾਸੈਃ ਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਗਦਾ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਪਾਤਨੀ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੁष੍ਯਗਜਵਾਜਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਰਣਾਙ੍ਗਣਂ ਸਮਭਵਨ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਾਵਾਸਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਭਿਘ੍ਨਤਃ ਪਸ਼ੂਨ੍
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਮੁਗ੍ਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਵਿਸ਼ਸਨੀਂ ਗਦਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ।
ਆਵਿਧ੍ਯਤੋ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਬਭੌ ਰੂਪਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕਾਲਸ੍ਯੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਘੁਮਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਵਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਨਸੋऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਯਤੋਯਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਮ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤੇਨਤੇਨ ਸ੍ਮ ਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਾਰਯਨ੍ਤਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਬਲੇਨਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਗ੍ਰਸਮਾਨਮਨੀਕਾਨਿ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਹਾਗਦਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸਹਸੈਵ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਭੀਮਕਰਮ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੁਰੰਤ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਰਥਘੋषੇਣ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ । ਛਾਦਯਞ੍ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍ । ਭੀष੍ਮਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦੀਯਾਦਮਰ੍षਿਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਃ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰੋऽਭ੍ਯਪਤਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਧਨੁषਾ ਦृਢੇਨ ਸਂਕਮ੍ਪਯਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਤਿਆਕੀ, ਸਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ।
ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵੈ ਰਜਤਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਪਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਨ੍। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨਵਨ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਤਦਾਨੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਭਾਰਤ ਯੇ ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ
ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਵਿਧ੍ਯਦੇਨਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈਃ- ਰਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸੌ ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਤਂ ਚ ਨਪ੍ਤਾ ਸ਼ਿਨੇਰਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਥੇਨ
ਫਿਰ ਅਲੰਬੂਸ਼ਾ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਨ੍ਵਾਗਤਂ ਵृष੍ਣਿਵਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍। ਪ੍ਰਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਮਾਜੌ
ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੂੰਜਦਾ—
ਯੋਧਾਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਰ੍ष- ਨ੍ਮੇਘਾ ਯਥਾ ਭੂਧਰਮਮ੍ਬੁਵੇਗੈਃ । ਤਥਾਪਿ ਤਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁ- ਰ੍ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਤਪਨ੍ਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਵਿषਣ੍ਣ ਆਸੀ- ਦृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍। ਸ ਵੈ ਸਮਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਿਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਭਾਰਤ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਃ
ਉਥੇ, ਸੋਮਦੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਰਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਪਨੀਯਮਾਨਾ- ਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਭਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਿਆਕੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਵਿਧ੍ਯਦ੍ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਆਕੀ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਕੌਰਵਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਅਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਅਤੇ ਸਤਿਆਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸੋਦਰ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਸੋਮਦਤ੍ਤਿਂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਮਦੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਰਭਸਂ ਰਣੇ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸੁਮਹੌਜਸਃ
ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਆਕੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਜਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਨ੍ਦਕਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਨੰਦਕ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ षਡ੍ਭਿਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਛੇ ਤਿੱਖੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਰਥਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਨੌਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਮਾਮੇਵ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹਨ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾ ਯੁਧਿ। ਮਨੋਰਥਦ੍ਰੁਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਃ
'ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਉਹ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਸੁਪਨਾ, ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਲਿਆ, ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸਫਲਃ ਸੂਤ ਚਾਦ੍ਯੇਹ ਯੋऽਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੋਦਰਾਨ੍। ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੋਕਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਰੇਣਵੋ ਰਥਨੇਮਿਭਿਃ
'ਸਾਰਥੀ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਉਹ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਸੁਪਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਬਿਨਾ ਦੁਖ ਦੇ ਉੱਡ ਰਹੀ ਹੈ।'