ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਮਾਨਂ ਗਦਯਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਰਣੇ ਭੀਮਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਕਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਯ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਵਿਸ਼ਸਨੀਂ ਗਦਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੀ।
ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਕੇਸ਼ਮਞ੍ਜਾਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ। ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਭਿਘ੍ਨਤਃ ਪਸ਼ੂਨ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿਨਾਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਙ੍ਘਾਤਂ ਯष੍ਟ੍ਯਾ ਪਾਲਃ ਪ੍ਰਕਾਲਯੇਤ੍। ਤਥਾ ਭੀਮੋ ਗਜਾਨੀਕਂ ਗਦਯਾ ਸਮਕਾਲਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਮ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਲਾਇਆ।
ਗਦਯਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਸ੍ਤਵ
ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧੇ, ਤੇਰੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ।
ਮਹਾਵਾਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵਿਧਮਿਤ੍ਵਾ ਸ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਤੁਮੁਲੇ ਭੀਮਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨ ਇਵ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਜਾਨੀਕੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਧ੍ਨਤੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਨਦਨ੍ਤਂ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ।
ਤਂ ਬਲੌਘਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁष੍ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਿਮਿਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਜਥਾ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਇਤਨਾ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸੰਭਵ ਸੀ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਰਥਪਾਦਾਤਂ ਰਜਸਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਜਥਾ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿੰਘੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਰੇ ਮਹੋਦਧਿਮਿਵਾਪਰਮ੍ । ਸੇਨਾਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਵੇਲੇਵ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਤਟ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਅਡੋਲ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਉਦੀਰ੍ਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ । ਅਸਂਭ੍ਰਮਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਯਾ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਆਉਂਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਬਲੌਘਾਂਸ੍ਤਨ੍ਗਦਯਾ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਤੁਮੁਲੇ ਭੀਮੋ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੀਮ ਨੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਘੋਰੇ ਕਾਲੇ ਪਰਮਦਾਰੁਣੇ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਲ ਸੀ।
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਜਹਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਭਿਮਨ्यु ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਕ੍ਯਾਯਸੀਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਅਧਾਵਤ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਫੌਜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੋਯਯਨ੍ਰਥਬृਨ੍ਦਾਨਿ ਵਾਜਿਬृਨ੍ਦਨਿ ਚਾਭਿਭੂਃ । ਕਰ੍षਯਨ੍ਰਥਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਬਾਹੁਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਵਿਨਿਧ੍ਰਨ੍ਯਚਤਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਵਿਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਊਰੁਵੇਗੇਨ ਸਂਕਰ੍षਨ੍ਰਥਜਾਲਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵਿੱਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਬਲਾਨਿ ਸਂਮਮਰ੍ਦਾਸ਼ੁ ਨਡ੍ਵਲਾਨੀਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ । ਮृਦ੍ਗਨ੍ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨੋ ਗਜੇਭ੍ਯੋ ਗਜਯੋਧਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੀਂਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦਦਾ ਹੈ; ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਰਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ।
ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਵਾਪਿ ਪਦਾਤਿਨਃ । ਗਦਯਾ ਵ੍ਯਵਮਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵੌਜਸਾ
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ — ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲੇ। ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਞ੍ਜਾਨਸਾਮਾਸੈਃ ਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਗਦਾ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਪਾਤਨੀ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੁष੍ਯਗਜਵਾਜਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਰਣਾਙ੍ਗਣਂ ਸਮਭਵਨ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਾਵਾਸਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਭਿਘ੍ਨਤਃ ਪਸ਼ੂਨ੍
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਮੁਗ੍ਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਵਿਸ਼ਸਨੀਂ ਗਦਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ।
ਆਵਿਧ੍ਯਤੋ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਬਭੌ ਰੂਪਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕਾਲਸ੍ਯੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਘੁਮਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਵਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਨਸੋऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਯਤੋਯਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਮ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤੇਨਤੇਨ ਸ੍ਮ ਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਾਰਯਨ੍ਤਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਬਲੇਨਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਗ੍ਰਸਮਾਨਮਨੀਕਾਨਿ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਹਾਗਦਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸਹਸੈਵ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਭੀਮਕਰਮ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੁਰੰਤ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।