ਏਕਪ੍ਰਹਾਰਨਿਹਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੀਨ੍ਵਜ੍ਰਹਤਾਨਿਵ
ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਥੁੰਮਰਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਭਗ੍ਨਦਨ੍ਤਾਨ੍ਭਗ੍ਨਕਰਾਨ੍ਭਗ੍ਨਸਕ੍ਥੀਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਭਗ੍ਨਪृष੍ਠਤ੍ਰਿਕਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, رانਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਕਮਰ ਵੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ।
ਨਦਤਃ ਸੀਦਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਸਮਰੇ ਗਤਾਨ੍। ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਕृਤੋऽਪਰਾਨ੍
ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਡਰ ਵਿਚ ਭੱਜਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਪਤਿਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਿਹਤਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿष੍ਠੀਵਤੋਪਰਾਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂੰਡਾਂ ਪਸਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਮਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਵਿਹ੍ਨਲਨ੍ਤੋ ਗਤਾ ਭੂਮਿਂ ਸ਼ੈਲਾ ਇਵ ਧਰਾਤਲੇ
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਥਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੂਨ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਮੇਦੋਰੁਧਿਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਵਸਾਮਜ੍ਜਾਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਭੀਮੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭੀਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਮੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਫੜ ਕੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਗਜਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ । ਘੋਰਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪਿਨਾਕੀਵ ਪਿਨਾਕਭृਤ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਮਥ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਕ੍ਲਿष੍ਠਾ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਅਚਾਨਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਤਂ ਹਿ ਵੀਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸੌਭਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ । ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਗਜਸ਼ੋਣਿਤੈਃ । ਕृਤਾਨ੍ਤ ਇਵ ਰੋਦ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਭੀਮਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਮਾਨਂ ਗਦਯਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਰਣੇ ਭੀਮਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਕਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਯ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਵਿਸ਼ਸਨੀਂ ਗਦਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੀ।
ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਕੇਸ਼ਮਞ੍ਜਾਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ। ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਭਿਘ੍ਨਤਃ ਪਸ਼ੂਨ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿਨਾਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਙ੍ਘਾਤਂ ਯष੍ਟ੍ਯਾ ਪਾਲਃ ਪ੍ਰਕਾਲਯੇਤ੍। ਤਥਾ ਭੀਮੋ ਗਜਾਨੀਕਂ ਗਦਯਾ ਸਮਕਾਲਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਮ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਲਾਇਆ।
ਗਦਯਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਸ੍ਤਵ
ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧੇ, ਤੇਰੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ।
ਮਹਾਵਾਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵਿਧਮਿਤ੍ਵਾ ਸ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਤੁਮੁਲੇ ਭੀਮਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨ ਇਵ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਜਾਨੀਕੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਧ੍ਨਤੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਨਦਨ੍ਤਂ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ।
ਤਂ ਬਲੌਘਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁष੍ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਿਮਿਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਜਥਾ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਇਤਨਾ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸੰਭਵ ਸੀ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਰਥਪਾਦਾਤਂ ਰਜਸਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਜਥਾ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿੰਘੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਰੇ ਮਹੋਦਧਿਮਿਵਾਪਰਮ੍ । ਸੇਨਾਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਵੇਲੇਵ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਤਟ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਅਡੋਲ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਉਦੀਰ੍ਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ । ਅਸਂਭ੍ਰਮਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਯਾ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਆਉਂਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਬਲੌਘਾਂਸ੍ਤਨ੍ਗਦਯਾ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਤੁਮੁਲੇ ਭੀਮੋ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੀਮ ਨੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਘੋਰੇ ਕਾਲੇ ਪਰਮਦਾਰੁਣੇ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਲ ਸੀ।
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਜਹਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਭਿਮਨ्यु ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਕ੍ਯਾਯਸੀਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਅਧਾਵਤ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਫੌਜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੋਯਯਨ੍ਰਥਬृਨ੍ਦਾਨਿ ਵਾਜਿਬृਨ੍ਦਨਿ ਚਾਭਿਭੂਃ । ਕਰ੍षਯਨ੍ਰਥਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਬਾਹੁਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਵਿਨਿਧ੍ਰਨ੍ਯਚਤਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਵਿਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਊਰੁਵੇਗੇਨ ਸਂਕਰ੍षਨ੍ਰਥਜਾਲਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵਿੱਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਬਲਾਨਿ ਸਂਮਮਰ੍ਦਾਸ਼ੁ ਨਡ੍ਵਲਾਨੀਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ । ਮृਦ੍ਗਨ੍ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨੋ ਗਜੇਭ੍ਯੋ ਗਜਯੋਧਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੀਂਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦਦਾ ਹੈ; ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਰਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ।