ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਪਾਰਸ਼ਤ,
ਪृष੍ਠਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਮੇਘਾ ਇਵ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਕੁਲਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਨੀਕਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ । ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਤੈਸ਼੍ਚਾਞ੍ਜਲਿਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਨ੍ਯਹਨਚ੍ਚੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਗਜਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ੂਰੀ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਭਾਤਿ ਪਾਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ
ਸਿਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਹੱਥ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਗਜਾਨਾਂ ਗਜਯੋਧਿਨਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਚਲਾਗ੍ਰੇਕषੁ ਦ੍ਰੁਮਾ ਭਗ੍ਨਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹਤਾਨਨ੍ਯਾਨਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਗਜਾਨ੍। ਪਤਤਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦਾ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਦਾ ਤੇ ਡਿੱਗਾਇਆ।
ਮਾਗਧੋऽਥ ਮਹੀਪਾਲੋ ਗਜਮੈਰਾਵਣੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਏਰਾਵਤ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਮਹਾਗਜਮ੍ । ਜਘਾਨੈਕੇषੁਣਾ ਵੀਰਃਤ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਵਰ੍ਜਿਤਨਾਗਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਜਤਪੁਙ੍ਖੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਲਿਆ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਤਦ੍ਗਜਾਨੀਕਂ ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਗਜਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਕਪ੍ਰਹਾਰਨਿਹਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੀਨ੍ਵਜ੍ਰਹਤਾਨਿਵ
ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਥੁੰਮਰਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਭਗ੍ਨਦਨ੍ਤਾਨ੍ਭਗ੍ਨਕਰਾਨ੍ਭਗ੍ਨਸਕ੍ਥੀਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਭਗ੍ਨਪृष੍ਠਤ੍ਰਿਕਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, رانਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਕਮਰ ਵੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ।
ਨਦਤਃ ਸੀਦਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਸਮਰੇ ਗਤਾਨ੍। ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਕृਤੋऽਪਰਾਨ੍
ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਡਰ ਵਿਚ ਭੱਜਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਪਤਿਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਿਹਤਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿष੍ਠੀਵਤੋਪਰਾਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂੰਡਾਂ ਪਸਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਮਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਵਿਹ੍ਨਲਨ੍ਤੋ ਗਤਾ ਭੂਮਿਂ ਸ਼ੈਲਾ ਇਵ ਧਰਾਤਲੇ
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਥਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੂਨ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਮੇਦੋਰੁਧਿਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਵਸਾਮਜ੍ਜਾਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਭੀਮੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭੀਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਮੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਫੜ ਕੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਗਜਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ । ਘੋਰਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪਿਨਾਕੀਵ ਪਿਨਾਕਭृਤ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਮਥ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਕ੍ਲਿष੍ਠਾ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਅਚਾਨਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਤਂ ਹਿ ਵੀਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸੌਭਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ । ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਗਜਸ਼ੋਣਿਤੈਃ । ਕृਤਾਨ੍ਤ ਇਵ ਰੋਦ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਭੀਮਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਮਾਨਂ ਗਦਯਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਰਣੇ ਭੀਮਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਕਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਯ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਵਿਸ਼ਸਨੀਂ ਗਦਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੀ।
ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਕੇਸ਼ਮਞ੍ਜਾਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ। ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਭਿਘ੍ਨਤਃ ਪਸ਼ੂਨ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਿਨਾਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਙ੍ਘਾਤਂ ਯष੍ਟ੍ਯਾ ਪਾਲਃ ਪ੍ਰਕਾਲਯੇਤ੍। ਤਥਾ ਭੀਮੋ ਗਜਾਨੀਕਂ ਗਦਯਾ ਸਮਕਾਲਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਮ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਲਾਇਆ।
ਗਦਯਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਸ੍ਤਵ
ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧੇ, ਤੇਰੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ।
ਮਹਾਵਾਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵਿਧਮਿਤ੍ਵਾ ਸ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਤੁਮੁਲੇ ਭੀਮਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨ ਇਵ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਜਾਨੀਕੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਧ੍ਨਤੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਨਦਨ੍ਤਂ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ।
ਤਂ ਬਲੌਘਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁष੍ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਿਮਿਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਜਥਾ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਇਤਨਾ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸੰਭਵ ਸੀ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਰਥਪਾਦਾਤਂ ਰਜਸਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਜਥਾ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿੰਘੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।