ਅਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯੌ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਲਯ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣੌ । ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਕਤੁ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਨ ਚੇਲਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ; ਪਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਿਧਿਤ੍ਸੁਃ ਕਲਹਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਿਣਮ੍। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਗਧਂ ਸਮਚੋਦਯਤ੍। ਅਨੀਕਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ।
ਗਜਾਨੀਕੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਾਃ । ਮਾਗਧਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਚੜਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਜਾਨੀਕਂ ਵृਕੋਦਰਃ । ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਾਰੋਹਦ੍ਰਥਾਂਤ੍ਸਿਂਹ ਇਵੋਨ੍ਨਦਨ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰਿਆ।
ਅਦ੍ਰਿਸਾਰਮਯੀਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਅਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਜਾਨੀਕਂ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਗਜਾਨ੍ਗਦਯਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਬਲੀ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਵਜ੍ਰ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਮਨੋਹृਦਯਕਮ੍ਪਿਨਾ । ਵ੍ਯਤ੍ਯਚੇष੍ਟਨ੍ਤ ਸਂਹਤ੍ਯ ਗਜਾ ਭਿਮਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਤਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਦਿਲ ਕੰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਪਾਰਸ਼ਤ,
ਪृष੍ਠਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਮੇਘਾ ਇਵ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਕੁਲਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਨੀਕਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ । ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਤੈਸ਼੍ਚਾਞ੍ਜਲਿਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਨ੍ਯਹਨਚ੍ਚੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਗਜਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ੂਰੀ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਭਾਤਿ ਪਾਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ
ਸਿਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਹੱਥ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਗਜਾਨਾਂ ਗਜਯੋਧਿਨਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਚਲਾਗ੍ਰੇਕषੁ ਦ੍ਰੁਮਾ ਭਗ੍ਨਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹਤਾਨਨ੍ਯਾਨਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਗਜਾਨ੍। ਪਤਤਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦਾ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਦਾ ਤੇ ਡਿੱਗਾਇਆ।
ਮਾਗਧੋऽਥ ਮਹੀਪਾਲੋ ਗਜਮੈਰਾਵਣੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਏਰਾਵਤ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਮਹਾਗਜਮ੍ । ਜਘਾਨੈਕੇषੁਣਾ ਵੀਰਃਤ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਵਰ੍ਜਿਤਨਾਗਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਜਤਪੁਙ੍ਖੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਲਿਆ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਤਦ੍ਗਜਾਨੀਕਂ ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਗਜਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਕਪ੍ਰਹਾਰਨਿਹਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੀਨ੍ਵਜ੍ਰਹਤਾਨਿਵ
ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਥੁੰਮਰਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਭਗ੍ਨਦਨ੍ਤਾਨ੍ਭਗ੍ਨਕਰਾਨ੍ਭਗ੍ਨਸਕ੍ਥੀਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਭਗ੍ਨਪृष੍ਠਤ੍ਰਿਕਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, رانਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਕਮਰ ਵੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ।
ਨਦਤਃ ਸੀਦਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਸਮਰੇ ਗਤਾਨ੍। ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਕृਤੋऽਪਰਾਨ੍
ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਡਰ ਵਿਚ ਭੱਜਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਪਤਿਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਿਹਤਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿष੍ਠੀਵਤੋਪਰਾਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂੰਡਾਂ ਪਸਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਮਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਵਿਹ੍ਨਲਨ੍ਤੋ ਗਤਾ ਭੂਮਿਂ ਸ਼ੈਲਾ ਇਵ ਧਰਾਤਲੇ
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਥਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੂਨ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਮੇਦੋਰੁਧਿਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਵਸਾਮਜ੍ਜਾਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਭੀਮੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭੀਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਮੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਫੜ ਕੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਗਜਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ । ਘੋਰਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪਿਨਾਕੀਵ ਪਿਨਾਕਭृਤ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਮਥ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਕ੍ਲਿष੍ਠਾ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਅਚਾਨਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਤਂ ਹਿ ਵੀਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸੌਭਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ । ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਗਜਸ਼ੋਣਿਤੈਃ । ਕृਤਾਨ੍ਤ ਇਵ ਰੋਦ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਭੀਮਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।