ਮੇਨਕਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇष੍ਵੇਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਨੁ ਮੇਨਕਾਮ੍। ਮਮੈਵੋਦ੍ਰਿਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤ ਤਵ ਜਨ੍ਮਤਃ
ਮੇਨਕਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਨਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਚਰਸਿ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਆਵਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇਰੁਸਰ੍षਪਯੋਰਿਵ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫ਼ਰਕ ਵੇਖ, ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ। ਭਵਨਾਨ੍ਯਨੁਸਂਯਾਮਿ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਨृਪ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮਹਲਾਂ 'ਚ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪੁਰਾ ਨਰਵਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਜਨਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਯੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਯੁਸ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਖਾ ਸੀ, ਮਹਾਰਾਜਾ।
ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਪ੍ਸਰਃਸੁ ऋषੀਣਾਂ ਚ ਮਾਤृਦੋषੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਐਸੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹੋਣ 'ਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਵਾਦੋऽਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤੇ ਨृਪ। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਨ ਦ੍ਵੇषਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।
ਵਿਰੂਪੋ ਯਾਵਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਮੁਖਮ੍। ਮਨ੍ਯਤੇ ਤਾਵਦਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਰੂਪਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਅੰਗੀ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਰਪਣ 'ਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤੁ ਰੂਪਮਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਵਿਰੂਪਂ ਸੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਤਦਾ ਹ੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤੁ ਜਾਨੀਯਾਦਨ੍ਤਰਂ ਨੇਤਰਂ ਜਨਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਿਅੰਗੀ ਚਿਹਰਾ ਦਰਪਣ 'ਚ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।
ਅਤੀਵ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੋ ਨ ਕਂਚਿਦਵਮਨ੍ਯਤੇ। ਅਤੀਵ ਜਲ੍ਪਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਚੋ ਭਵਤੀਹ ਵਿਹੇਤੁਕਃ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਰੜੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਸਲੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਂਸੁਪਾਤੇਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾ ਮਦਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਤਥਾ ਪਰਿਵਦਨ੍ਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਾਥੀ ਮਿੱਟੀ ਪੈਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਹੀ, ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਪੁਂਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਾਦਿਵ। ਸੁਨਾਸ੍ਤਿਕੋਪ੍ਯੁਦ੍ਵਿਜਤੇ ਜਨਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰਾਸ੍ਤਿਕਃ
ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ, ਗ਼ੈਰ-ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਤੋਂ—ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ।
ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਸਦृਸ਼ਂ ਯੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਕਲਿਰਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ 'ਚ ਮੰਦ-ਭਾਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਵ੍ਯੇऽਪ੍ਯਨृਤੇऽਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਨਾਸ੍ਤਿਕੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਿ। ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਕਲਿਰ੍ਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨ ਕਲਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿषੁ
ਜੋ ਅਯੋਗ, ਝੂਠਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਆਦਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਚ ਮੰਦ-ਭਾਗ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਨਹੀਂ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ਹਿ ਜਲ੍ਪਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਃ। ਅਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਤ੍ਤੇ ਪੁਰੀषਮਿਵ ਸੂਕਰਃ
ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ—ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ—ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਅਰ ਗੰਦ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਜਲ੍ਪਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਃ। ਗੁਣਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਤ੍ਤੇ ਹਂਸਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ—ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ—ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਦੁੱਧ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਦੁष੍ਟਭਾਵਤ੍ਵਂ ਜਾਨਨ੍ਨੀਚੋऽਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ। ਪਰੇषਾਮਪਿ ਜਾਨਾਤਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸਦृਸ਼ਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਉਦਾਸ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ 'ਚ ਵੀ ਉਹੀ ਗੁਣ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਨੀਚਾਃ ਪਰਯਸ਼ੋਗ੍ਨਿਨਾ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਗਤਿਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤਤੋ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਜੋ ਨੀਚ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਤੀਬਰ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਵਦਨ੍ਸਾਧੁਰ੍ਯਥਾ ਹਿ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਤਥਾ ਪਰਿਵਦਨ੍ਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਜਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਵਾਦਰਤਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਨਾਪਵਾਦਰਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੂਰਖ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ 'ਚ ਖਾਸ ਰੂਪ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਸਾਧੂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ 'ਚ ਕਦੇ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਸਾਧੁਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍। ਏਵਂ ਸਜ੍ਜਨਮਾਕ੍ਰੁਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮੂਰਖ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਦੋषਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਦੋषਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਯਥਾ ਵਾਚ੍ਯਾਃ ਪਰੈਃ ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਾਨਾਹੁਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਹਰ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਤੋ ਹਾਸ੍ਯਤਰਂ ਲੋਕੇ ਕਿਂਚਿਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯਦਿ ਦੁਰ੍ਜਨ ਇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਜ੍ਜਨਂ ਦੁਰ੍ਜਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਾ ਆਖਣ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਮੰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਰੁਣਾਲ੍ਲੋਕਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍।।' ਕੁਲਵਂਸ਼ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਹਿ ਪਿਤਰਃ ਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੁਲ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਸ੍ਵਪਤ੍ਨੀਪ੍ਰਭਵਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਕृਤਾਨ੍ਸਮਯਵਰ੍ਧਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ।
ਕ੍ਰੀਤਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਚੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੈ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। `ਤੇ ਚ षਡ੍ਵਨ੍ਧੁਦਾਯਾਦਾਃ षਡਦਾਯਾਦਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਖਰੀਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਵਾਰਸ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਛੇ ਵਾਰਸ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ਯਵਹਾ ਨॄਣਾਂ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤੇ ਨਰਕਾਜ੍ਜਾਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਪ੍ਲਵਾਃ ਪਿਤॄਨ੍
ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖ।
ਉਭਯਂ ਪਾਲਯਸ੍ਵੈਤਨ੍ਨਾਨृਤਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ।' ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੌ ਚ ਪਾਲਯੇਥਾ ਮਹੀਪਤੇ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹ ਕਪਟਂ ਨ ਹਿ ਵੋਢੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ — ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਸਚ ਦੇ ਧਰਮ — ਸਦਾ ਰੱਖ। ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ, ਰਾਜਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਸਚ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਾਲ, ਰਾਜਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਾ ਸਹਿ।
ਵਰਂ ਕੂਪਸ਼ਤਾਦ੍ਵਾਪੀ ਵਰਂ ਵਾਪੀਸ਼ਤਾਤ੍ਕ੍ਰਤੁਃ। ਵਰਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਦ੍ਵਰਮ੍
ਸੌ ਕੂਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੋਖਾ ਚੰਗਾ, ਸੌ ਪੋਖਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯਜਨ ਚੰਗਾ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗਾ, ਤੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਚ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।