ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ। ਤੇ ਵੈ ਸਮੇਯੁਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ ਤਵ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਤੇਰੇ ਮੰਦ ਸਲਾਹ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿੜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਸ਼ਰਥੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਰਥਿਨੋऽਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਦਸ ਰਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਰਥੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ ਗਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਤਦਾ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਿਘਾਂਸਵਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਮਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰਾਜਞ੍ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸਂਗਤਾ ਮਿਥਃ । ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਃ ਸਮਾਪੇਤੁਰਮਰ੍षਿਣਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਮਹਾਰਣੇ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵੱਜਿਆ।
ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣਸ਼੍ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪ?ਞ੍ਚਭਿਃ । ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦੁਃਸਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀਹ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਪੰਜ, ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਨੌਂ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਸਹ ਨੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਥਾ। ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰ੍षਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ
ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਨੇ ਪੰਜ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਏਕੈਕਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਾਰਤ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤੁ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਤੁ ਸਮਰੇ ਮਾਤੁਲਂ ਮਾਤृਨਨ੍ਦਨੌ
ਅਭਿਮਨਯੁ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਾਹਤੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਅਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯੌ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਲਯ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣੌ । ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਕਤੁ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਨ ਚੇਲਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ; ਪਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਿਧਿਤ੍ਸੁਃ ਕਲਹਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਿਣਮ੍। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਗਧਂ ਸਮਚੋਦਯਤ੍। ਅਨੀਕਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ।
ਗਜਾਨੀਕੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਾਃ । ਮਾਗਧਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਚੜਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਜਾਨੀਕਂ ਵृਕੋਦਰਃ । ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਾਰੋਹਦ੍ਰਥਾਂਤ੍ਸਿਂਹ ਇਵੋਨ੍ਨਦਨ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰਿਆ।
ਅਦ੍ਰਿਸਾਰਮਯੀਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਅਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਜਾਨੀਕਂ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਗਜਾਨ੍ਗਦਯਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਬਲੀ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਵਜ੍ਰ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਮਨੋਹृਦਯਕਮ੍ਪਿਨਾ । ਵ੍ਯਤ੍ਯਚੇष੍ਟਨ੍ਤ ਸਂਹਤ੍ਯ ਗਜਾ ਭਿਮਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਤਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਦਿਲ ਕੰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਪਾਰਸ਼ਤ,
ਪृष੍ਠਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਮੇਘਾ ਇਵ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਕੁਲਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਨੀਕਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ । ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਤੈਸ਼੍ਚਾਞ੍ਜਲਿਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਨ੍ਯਹਨਚ੍ਚੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਗਜਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ੂਰੀ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਭਾਤਿ ਪਾਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ
ਸਿਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਹੱਥ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਗਜਾਨਾਂ ਗਜਯੋਧਿਨਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਚਲਾਗ੍ਰੇਕषੁ ਦ੍ਰੁਮਾ ਭਗ੍ਨਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹਤਾਨਨ੍ਯਾਨਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਗਜਾਨ੍। ਪਤਤਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦਾ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਦਾ ਤੇ ਡਿੱਗਾਇਆ।
ਮਾਗਧੋऽਥ ਮਹੀਪਾਲੋ ਗਜਮੈਰਾਵਣੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਏਰਾਵਤ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਮਹਾਗਜਮ੍ । ਜਘਾਨੈਕੇषੁਣਾ ਵੀਰਃਤ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਵਰ੍ਜਿਤਨਾਗਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਜਤਪੁਙ੍ਖੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਲਿਆ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਤਦ੍ਗਜਾਨੀਕਂ ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਮਰੇ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਗਜਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਿਰੀਨਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।