ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਰਵਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਾਃ। ਅਸਤ੍ਯੋਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਕਣ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ; ਔਰਤਾਂ ਸਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਣਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮੇਨਕਾ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾ ਵਰ੍ਧਕੀ ਜਨਨੀ ਤਵ। ਯਯਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਦੇ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਵਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਮੇਨਕਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਰ।
ਸ ਚਾਪਿ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾ ਤਵ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵੇ ਲੁਬ੍ਧਃ ਕਾਮਪਰਾਯਣਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੀ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੁषਾਵ ਸੁਰਨਾਰੀ ਮਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯਥੇष੍ਟਤਃ। ਅਹੋ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਕੁਲਟੇ ਜਨੈਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਏ।
ਮੇਨਕਾऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਹਰ੍षਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਪਿਤਾ। ਤਯੋਰਪਤ੍ਯਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਵਾਭਿਭਾषਸੇ
ਮੇਨਕਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਜਾਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਕृष੍ਟੋ ਤੇ ਕੁਲੀਨੇਤਿ ਵਿਜਲ੍ਪਸੇ। ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਕੋਕਿਲੇਨ ਪਰੈਰ੍ਭृਤਾ
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਘੱਟ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਕਿਲ ਦਾ ਬੱਚਾ।
ਅਰਿष੍ਟੈਰਿਵ ਦੁਰ੍ਬਦ੍ਧਿਃ ਕਣ੍ਵੋ ਵਰ੍ਧਯਿਤਾ ਪਿਤਾ। ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਲ੍ਪਸਿ ਤਾਪਸਿ
ਕਣਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਬੱਚੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਰਾਜਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਚੇਚ੍ਛਸਿ। `ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾ। 'ਇੱਥੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਹਨ।'
ਯਦਿਹੇਚ੍ਛਸਿ ਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਤਾਪਸਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀਏ, ਇਹ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਇੱਥੋਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਚਲੀ ਜਾ।
ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍षਪਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਬਿਲ੍ਵਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ, ਜੋ ਬੈਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਮੇਨਕਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇष੍ਵੇਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਨੁ ਮੇਨਕਾਮ੍। ਮਮੈਵੋਦ੍ਰਿਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤ ਤਵ ਜਨ੍ਮਤਃ
ਮੇਨਕਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਨਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਚਰਸਿ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਆਵਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇਰੁਸਰ੍षਪਯੋਰਿਵ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫ਼ਰਕ ਵੇਖ, ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ। ਭਵਨਾਨ੍ਯਨੁਸਂਯਾਮਿ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਨृਪ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮਹਲਾਂ 'ਚ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪੁਰਾ ਨਰਵਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਜਨਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਯੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਯੁਸ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਖਾ ਸੀ, ਮਹਾਰਾਜਾ।
ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਪ੍ਸਰਃਸੁ ऋषੀਣਾਂ ਚ ਮਾਤृਦੋषੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਐਸੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹੋਣ 'ਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਵਾਦੋऽਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤੇ ਨृਪ। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਨ ਦ੍ਵੇषਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।
ਵਿਰੂਪੋ ਯਾਵਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਮੁਖਮ੍। ਮਨ੍ਯਤੇ ਤਾਵਦਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਰੂਪਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਅੰਗੀ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਰਪਣ 'ਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤੁ ਰੂਪਮਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਵਿਰੂਪਂ ਸੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਤਦਾ ਹ੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤੁ ਜਾਨੀਯਾਦਨ੍ਤਰਂ ਨੇਤਰਂ ਜਨਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਿਅੰਗੀ ਚਿਹਰਾ ਦਰਪਣ 'ਚ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।
ਅਤੀਵ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੋ ਨ ਕਂਚਿਦਵਮਨ੍ਯਤੇ। ਅਤੀਵ ਜਲ੍ਪਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਚੋ ਭਵਤੀਹ ਵਿਹੇਤੁਕਃ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਰੜੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਸਲੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਂਸੁਪਾਤੇਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾ ਮਦਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਤਥਾ ਪਰਿਵਦਨ੍ਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਾਥੀ ਮਿੱਟੀ ਪੈਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਹੀ, ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਪੁਂਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਾਦਿਵ। ਸੁਨਾਸ੍ਤਿਕੋਪ੍ਯੁਦ੍ਵਿਜਤੇ ਜਨਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰਾਸ੍ਤਿਕਃ
ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ, ਗ਼ੈਰ-ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਤੋਂ—ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ।
ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਸਦृਸ਼ਂ ਯੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਕਲਿਰਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ 'ਚ ਮੰਦ-ਭਾਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਵ੍ਯੇऽਪ੍ਯਨृਤੇऽਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਨਾਸ੍ਤਿਕੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਿ। ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਕਲਿਰ੍ਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨ ਕਲਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿषੁ
ਜੋ ਅਯੋਗ, ਝੂਠਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਆਦਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਚ ਮੰਦ-ਭਾਗ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਨਹੀਂ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ਹਿ ਜਲ੍ਪਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਃ। ਅਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਤ੍ਤੇ ਪੁਰੀषਮਿਵ ਸੂਕਰਃ
ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ—ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ—ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਅਰ ਗੰਦ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਜਲ੍ਪਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਃ। ਗੁਣਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਤ੍ਤੇ ਹਂਸਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ—ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ—ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਦੁੱਧ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਦੁष੍ਟਭਾਵਤ੍ਵਂ ਜਾਨਨ੍ਨੀਚੋऽਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ। ਪਰੇषਾਮਪਿ ਜਾਨਾਤਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸਦृਸ਼ਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਉਦਾਸ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ 'ਚ ਵੀ ਉਹੀ ਗੁਣ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਨੀਚਾਃ ਪਰਯਸ਼ੋਗ੍ਨਿਨਾ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਗਤਿਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤਤੋ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਜੋ ਨੀਚ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਤੀਬਰ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਵਦਨ੍ਸਾਧੁਰ੍ਯਥਾ ਹਿ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਤਥਾ ਪਰਿਵਦਨ੍ਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਜਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਵਾਦਰਤਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਨਾਪਵਾਦਰਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੂਰਖ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ 'ਚ ਖਾਸ ਰੂਪ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਸਾਧੂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ 'ਚ ਕਦੇ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਸਾਧੁਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍। ਏਵਂ ਸਜ੍ਜਨਮਾਕ੍ਰੁਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮੂਰਖ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।