ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਵਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈ- ਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ।' ਵਿਨਾਦਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਵੇਣ ਸ਼ੌਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਨਿष੍ਕਾਙ੍ਗਦਕੁਣ੍ਡਲਂ ਤਂ ਰਜੋਵਿਕੀਰ੍ਣਾਞ੍ਚਿਤਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਙ੍ਖਂ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਮਕੁਟ, ਬਾਂਹਬੰਦ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਲੋਟਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਾਫ਼ ਦੰਦ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਡਰ ਗਏ।
ਮृਦਙ੍ਗਭੇਰੀਪਣਵਪ੍ਰਣਾਦਾ ਨੇਮਿਸ੍ਵਨਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਸ਼੍ਚ। ਸਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਰੁਗ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਮ੍ਰਦੰਗ, ਭੇਰੀ, ਪਣਵਾ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਠੀਆਂ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਘੋषਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਕਲ੍ਪੋ ਜਗਾਮ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਭੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ। ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਬਾਣਾ ਵਿਮਲਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵਚਾਪਮੁਕ੍ਤਾਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਗੂੰਜੀ। ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਂ ਕੌਰਵਾਣਾਮਧਿਪੋ ਜਵੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਮ੍। ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਯਯਾਵੁਦ੍ਯਤਬਾਣਪਾਣਿਃ ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਧੂਮਕੇਤੁਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਥਾਰ੍ਜੁਨਾਯ ਪ੍ਰਜਿਘਾਯ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਦਨਸ੍ਤੋਮਰਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਗਦਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਸੱਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤਾਣੇ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਗਦਾ ਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਕਾਨ੍ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਭੀਰਿਸ਼੍ਰਵਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ । ਸ਼ਿਤੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਤਤ੍ਤੋਮਰਮੁਨ੍ਮਮਾਥ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਰਿਸ਼ਰਵਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਨੋਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਲੇਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਮਾਪਤਤੀਂ ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਮ੍। ਗਦਾਂ ਚ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਚਰ੍ਤ ਵੀਰਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੋਹਣੀ ਬਰਛੀ ਅਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਗਦਾ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਵਦ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍ । ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਰਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੁਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰਾਦ੍ਭੁਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਅਸਤਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨੋਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾਨ੍। ਸ਼ਰੌਘਜਾਲੈਰ੍ਵਿਮਲਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੈ- ਰ੍ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ
ਉਸ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ, ਸਾਫ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਃ ਪਾਰ੍ਥਧਨੁਃਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਰਥਾਨ੍ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਾਣਿ ਧਨੂਂषਿ ਬਾਹੂਨ੍ । ਨਿਕृਤ੍ਯ ਦੇਹਾਨ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪਰੇषਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਤੁਰਙ੍ਗਮਾਣਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਨੋਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਧਨੁਸ਼, ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸੋऽਨੁਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਧਾਰੈਃ ਸਮਰੇ ਵਿਤਤ੍ਯ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਨਾਂਸਿ ਤੇषਾਂ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵ੍ਯਥਯਾਂਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਵਿਚਲੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਂਡਿਵ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰਤਮੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਨਿਃਸ੍ਵਨੇਨ ਬਭੂਵੁਰੁਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵਰਥਪ੍ਰਣਾਦਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਾਂਡਿਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਮਥੋ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਰਾਜਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋ ਦ੍ਰੁਪਦਸ਼੍ਚ ਵੀਰ- ਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਜਗ੍ਮੁਰਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ
ਗਾਂਡਿਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹਾਦਰ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਸਮੇਤ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤੁ ਤਾਵਕਾਨਿ ਯਤੋਯਤੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਜਃ ਪ੍ਰਣਾਦਃ । ਤਤਸ੍ਤਤਃ ਸਨ੍ਨਤਿਮੇਵ ਜਗ੍ਮੁ- ਰ੍ਨ ਤਂ ਪ੍ਰਤੀਪੋऽਭਿਸਸਾਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਡਿਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਗੂੰਜੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਘੋਰੇ ਕਨृਪ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇ ਹਤਾਃ ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਰਥਾਸ਼੍ਵਸੂਤਾਃ। ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਨਿਪਾਤਤਪ੍ਤਾ ਮਹਾਪਤਾਕਾਃ ਸ਼ੁਭਰੁਕ੍ਮਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਬਹਾਦਰ, ਰਥ ਸਵਾਰ, ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹਾਥੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ, ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਰੀਤਸਤ੍ਵਾਃ ਸਹਸਾ ਨਿਪੇਤੁਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਕਾਯਾਃ । ਦृਢਂ ਹਤਾਃ ਪਾਤ੍ਰਿਭਿਰੁਗ੍ਰਵੇਗੈਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਵਿਮਲੈਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਨੈਃ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੇਜ਼, ਸਾਫ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜ ਕੇ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਹਤੇਨ੍ਦ੍ਰਕੀਲਾ ਧ੍ਵਜਾ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਧ੍ਵਜਿਨਿਮੁਖੇषੁ। ਪਦਾਤਿਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ
ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਕਾਨ ਕੱਟੇ ਅਤੇ ਥੰਮਾਂ ਤੋੜੇ ਹੋਏ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪਦਾਤੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਬਾਣਾਹਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਪੇਤਸਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਮ੍ । ਐਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰੇਣ ਰਾਜਨ੍ ਮਹਾਹਵੇ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਦੇਹਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜੇ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਨृਦੇਹਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਲੋਹਿਤੋਦਾ। ਨਦੀ ਸੁਘੋਰਾ ਨਰਮੇਦਫੇਨਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਰਣਾਜਿਰੇ ਵੈ
ਫਿਰ, ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਨਵ ਮਾਸ ਦੇ ਫੇਣ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੇਗੇਨ ਸਾऽਤੀਵ ਪृਥੁਪ੍ਰਵਾਹਾ ਪਰੇਤਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸ਼ਰੀਰਰੋਧਾਃ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਞ੍ਜੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਾਂਸਪਙ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਭੂਤਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਭੂਤਸੇਵਿਤਾ
ਉਹ ਨਦੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੌੜੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰਃਕਪਾਲਾਕੁਲਕੇਸ਼ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾ ਸ਼ਰੀਰਸਙ੍ਘਾਤਸਹਸ੍ਰਵਾਹਿਨੀ । ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਨਾਨਾਕਵਚੋਰ੍ਮਿਸਂਕੁਲਾ ਨਰਾਸ਼੍ਵਨਾਗਾਸ੍ਥਿਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਰ੍ਕਰਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੋਪੜੀਆਂ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਟੁੱਟੇ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੇਤ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਵਕਙ੍ਕਸ਼ਾਲਾਵृਕਗृਧ੍ਰਕਾਕੈਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਸ਼੍ਚ। ਉਪੇਤਕੂਲਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਮਹਾਵੈਤਰਣੀਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੁੱਤੇ, ਭੇੜ, ਲੂਪੜ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਮਹਾ-ਵੈਤਰਣੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾਮਰ੍ਜੁਨਬਾਣਸਙ੍ਘੈ- ਰ੍ਮੇਦੋਵਸਾਸृਕਪ੍ਰਵਹਾਂ ਸੁਭੀਮਾਮ੍। ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਮਥ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਚਰਬੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹੀ; ਫਲਗੁਨ ਵੱਲੋਂ ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ।
ਤੇ ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਕਰੂषਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ । ਜਯਪ੍ਰਗਲ੍ਭਾਃਕ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਂਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਃ ਕੁਰੁਵੀਰਯੋਧਾਨ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕਰੂਸ਼, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਏ। ਜਿੱਤ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁਰੂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾਣਿ ਬਲਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਯਾਵਹੇਨ । ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀਪਤੀਨਾਂ ਸਿਂਹੋ ਮृਗਾਣਾਮਿਵ ਯੂਥਸਙ੍ਘਾਨ੍
ਕਿਰੀਟ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਫੌਜ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਨੇਦਤੁਸ੍ਤਾਵਤਿਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤੌ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ਼੍ਚ। ਤਤੋ ਰਵਿਂ ਸਂਵृਤਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਾਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਬਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—
ਤਦੈਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤਂ ਚ ਘੋਰ- ਮਸਹ੍ਯਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਲ੍ਪਮ੍ । ਅਥਾਪਯਾਨਂ ਕੁਰਵਃ ਸਭੀष੍ਮਾਃ ਸਦ੍ਰੋਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਾਹ੍ਲਿਕਾਸ਼੍ਚ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਰੂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭਾਲਿਕਾ—all ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਂ ਸਨ੍ਧਿਗਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਭਾਵਸੋਰ੍ਲੋਹਿਤਰਾਗਯੁਕ੍ਤਾਮ੍। ਅਵਾਪਯ ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ਚ ਧਨਂਜਯੋऽਪਿ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਯਯੌ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਹਸੋਦਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਾ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ ਘੋਰਤਮਃ ਪ੍ਰਣਾਦਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ।