ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਥਾਙ੍ਗਮੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਸ੍ਯ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਗਣਂ ਤਥਾਜੌ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸ਼ੈਨੇਯ ਰਥਪ੍ਰਵੀਰੌ
'ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੀਖਾ ਚੱਕਰ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹਨਾਂ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ—'
ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਹृष੍ਟਃ
'ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ!'
ਇਤੀਦਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰਮੇਵ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮਾਰੁਰੋਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਤੀਖਾ ਚੱਕਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਪਦ੍ਮਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਾਜੌ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਬਾਹੁਨਾਲਮ੍। ਯਥਾਦਿਪਦ੍ਮਂ ਤਰੁਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣਂ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਨਾਭਿਜਾਤਮਕ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕृष੍ਣਕੋਪੋਦਯਸੂਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਸੁਜਾਤਪਤ੍ਰਮ੍। ਤੇਸ੍ਯੈਵ ਦੇਹੋਰੁਸਰਃਪ੍ਰਰੂਢਂ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਬਾਹੁਨਾਲਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ, ਪੱਤੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੇਗੇਨ ਕृष੍ਮਃ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਭੀष੍ਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਘਨੋ ਯਥਾ ਖੇ ਤਡਿਤਾਵਨਦ੍ਧਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ।
ਤਮਾਤ੍ਤਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਨੇਦੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਫੜੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਕੇ ਰੋ ਪਏ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਸ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਚਕ੍ਰਃ ਸਂਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮ੍। ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਪਤਁਲ੍ਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਬਭਾਸੇ ਭੂਤਾਨਿ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਧੂਮਕੇਤੁਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਚਕਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪਿਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਾਜਾਵਵਿਮੂਢਚੇਤਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵੱਲ ਭਟਕਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਾਧਵ ਚਕ੍ਰਪਾਣੇ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਮਾਂ ਪਾਤਯ ਲੋਕਨਾਥ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਰਣ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ
ਆਓ, ਆਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ! ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਮਾਧਵ, ਚਕਰ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਇਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮਾऽਦ੍ਯ ਕृष੍ਣ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਿਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹ ਚੈਵ ਲੋਕੇ। ਸਂਭਾਵਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿਨਾਥ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰ ਤਵਾਭਿਯਾਨਾਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਹਮਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰਾਵਾਨ੍ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪ੍ਯਨੁਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੀਨੋਤ੍ਤਮਲਮ੍ਬਬਾਹੁਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਹਰਿਂ ਵ੍ਯਾਯਤਪੀਨਬਾਹੁਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਰਥ ਤੋਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਟੇ, ਲਟਕਦੇ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਗृਹ੍ਯਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾऽऽਦਿਦੇਵੋ ਭृਸ਼ ਸਰੋषਃ ਕਿਲ ਨਾਮ ਯੋਗੀ । ਆਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁ- ਰ੍ਜਿष੍ਣੁਂ ਮਹਾਵਾਤ ਇਵੈਕਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ, ਜੋਗੀ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਇਕਲਿਆ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਵਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲੇਨ ਪਾਦੌ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਮ੍। ਬਲਾਨ੍ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰਿਂ ਕਿਰੀਟੀ ਪਦੇऽਥ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ਮੇ ਕਥਂਚਿਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਦਸਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਅਵਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਮਾਲੀ। ਉਵਾਚ ਕੋਪੇ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਰੇਤਿ ਗਤਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਠੀਕ ਖੜਾ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ: 'ਹਟ ਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਨ ਹਾਸ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਪੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸੋਦਰੈਸ਼੍ਚ । ਅਨ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਤ੍ਵਯਾऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ
ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੇਸ਼ਵ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਮਯਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ। ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕੌਰਵਸਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਰਥਂ ਸਚਕ੍ਰਃ ਪੁਨਰਾਰੁਰੋਹ
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਸਮ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਕृਤਾਞ੍ਚਲਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਮਥਾਕਰੋਦ੍ਵੈ । ਤ੍ਰੈਵਿਕ੍ਰਮੇ ਯਸ੍ਯ ਵਪੁਰ੍ਬਭਾਸੇ ਤਥੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮੁਞ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਕਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਸ ਤਾਨਭੂषੂਨ੍ਪੁਨਰਾਦਦਾਨਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਸ਼੍ਚ ਚਾਪਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ ਫੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਵਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈ- ਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ।' ਵਿਨਾਦਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਵੇਣ ਸ਼ੌਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਨਿष੍ਕਾਙ੍ਗਦਕੁਣ੍ਡਲਂ ਤਂ ਰਜੋਵਿਕੀਰ੍ਣਾਞ੍ਚਿਤਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਙ੍ਖਂ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਮਕੁਟ, ਬਾਂਹਬੰਦ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਲੋਟਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਾਫ਼ ਦੰਦ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਡਰ ਗਏ।
ਮृਦਙ੍ਗਭੇਰੀਪਣਵਪ੍ਰਣਾਦਾ ਨੇਮਿਸ੍ਵਨਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਸ਼੍ਚ। ਸਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਰੁਗ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਮ੍ਰਦੰਗ, ਭੇਰੀ, ਪਣਵਾ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਠੀਆਂ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਘੋषਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਕਲ੍ਪੋ ਜਗਾਮ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਭੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ। ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਬਾਣਾ ਵਿਮਲਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵਚਾਪਮੁਕ੍ਤਾਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਗੂੰਜੀ। ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਂ ਕੌਰਵਾਣਾਮਧਿਪੋ ਜਵੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਮ੍। ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਯਯਾਵੁਦ੍ਯਤਬਾਣਪਾਣਿਃ ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਧੂਮਕੇਤੁਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਥਾਰ੍ਜੁਨਾਯ ਪ੍ਰਜਿਘਾਯ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਦਨਸ੍ਤੋਮਰਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਗਦਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਸੱਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤਾਣੇ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਗਦਾ ਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਕਾਨ੍ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਭੀਰਿਸ਼੍ਰਵਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ । ਸ਼ਿਤੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਤਤ੍ਤੋਮਰਮੁਨ੍ਮਮਾਥ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਰਿਸ਼ਰਵਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਨੋਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਲੇਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਮਾਪਤਤੀਂ ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਮ੍। ਗਦਾਂ ਚ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਚਰ੍ਤ ਵੀਰਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੋਹਣੀ ਬਰਛੀ ਅਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਗਦਾ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਵਦ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍ । ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਰਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੁਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰਾਦ੍ਭੁਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਅਸਤਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨੋਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾਨ੍। ਸ਼ਰੌਘਜਾਲੈਰ੍ਵਿਮਲਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੈ- ਰ੍ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ
ਉਸ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ, ਸਾਫ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।