ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਰਮ੍ਬष੍ਠਪਤਿਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦੌ ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੌਵੀਰਗਣਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਾਤਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਮਾਲਵਾਸ਼੍ਚ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ, ਅੰਬਸਥਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਾ, ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਵਸਾਤ, ਖ਼ੁਦਰਕ ਅਤੇ ਮਾਲਵਾ —
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਭਿਸ੍ਰੁ- ਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਗਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਤਂ ਵਾਜਿਪਾਦਾਤਰਥੌਘਜਾਲੈ- ਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾ ਵਾਰਣਯੂਥਪੈਸ਼੍ਚ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਵਾਸੁਦੇਵੌ ਪਦਾਤਿਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਤਾਜਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦਲਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਤੋਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ—
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠੌ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰੋऽਭਿਸਸਾਰ ਤੂਰ੍ਣਮ੍। ਸ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਹਸਾऽਭਿਪਤ੍ਯ
ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੀਰ, ਅਚਾਨਕ ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨਸ੍ਯ। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਧ੍ਵਜੌਘਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਸਰ੍ਵਯੋਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਡਰ ਗਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਨੀਕਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ । ਕ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯਾਸ੍ਯਥ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਕਥਿਤਃ ਪੁਰਾਣੈਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੀਰ ਬੋਲੇ: 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਸ਼ਤਰੀਓ? ਇਹ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਮਾ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤ੍ਯਜਤ ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਵੀਰਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਪਾਲਯਧ੍ਵਮ੍। ਤਾਨ੍ਵਾਸਵਾਨਨ੍ਤਰਜੋ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰਵਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
'ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਵੀਰੋ! ਆਪਣਾ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਓ!' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਵਾ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧਾਤਾਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਮੁਦੀਰ੍ਯਮਾਣਮ੍। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਂ ਸਰ੍ਵਦਸ਼ਾਰ੍ਹਭਰ੍ਤਾ
ਪਾਰਥ ਦੀ ਨਰਮ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਕਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਲਕ—
ਉਵਾਚ ਸ਼ੈਨੇਯਮਭਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨਾਪਤਤਃ ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍। ਯੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰ ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਾਤ੍ਵਤ ਤੇऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤੁ
ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੋਲੇ: 'ਜੋ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾ ਜਾਣ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਵੀਰ; ਜੋ ਖੜੇ ਹਨ, ਸਾਤਵਤ, ਉਹ ਵੀ ਜਾ ਜਾਣ!'
ਭੀष੍ਮਂ ਰਥਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਗਣਂ ਮਯਾऽਦ੍ਯ। ਨ ਸਾਰਥੇਃ ਸਾਤ੍ਵਤ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਰਣੇऽਦ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
'ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ; ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਥੀ, ਸਾਤਵਤ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ!'
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਥਾਙ੍ਗਮੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਸ੍ਯ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਗਣਂ ਤਥਾਜੌ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸ਼ੈਨੇਯ ਰਥਪ੍ਰਵੀਰੌ
'ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੀਖਾ ਚੱਕਰ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹਨਾਂ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ—'
ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਹृष੍ਟਃ
'ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ!'
ਇਤੀਦਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰਮੇਵ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮਾਰੁਰੋਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਤੀਖਾ ਚੱਕਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਪਦ੍ਮਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਾਜੌ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਬਾਹੁਨਾਲਮ੍। ਯਥਾਦਿਪਦ੍ਮਂ ਤਰੁਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣਂ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਨਾਭਿਜਾਤਮਕ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕृष੍ਣਕੋਪੋਦਯਸੂਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਸੁਜਾਤਪਤ੍ਰਮ੍। ਤੇਸ੍ਯੈਵ ਦੇਹੋਰੁਸਰਃਪ੍ਰਰੂਢਂ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਬਾਹੁਨਾਲਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ, ਪੱਤੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੇਗੇਨ ਕृष੍ਮਃ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਭੀष੍ਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਘਨੋ ਯਥਾ ਖੇ ਤਡਿਤਾਵਨਦ੍ਧਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ।
ਤਮਾਤ੍ਤਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਨੇਦੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਫੜੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਕੇ ਰੋ ਪਏ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਸ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਚਕ੍ਰਃ ਸਂਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮ੍। ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਪਤਁਲ੍ਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਬਭਾਸੇ ਭੂਤਾਨਿ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਧੂਮਕੇਤੁਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਚਕਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪਿਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਾਜਾਵਵਿਮੂਢਚੇਤਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵੱਲ ਭਟਕਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਾਧਵ ਚਕ੍ਰਪਾਣੇ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਮਾਂ ਪਾਤਯ ਲੋਕਨਾਥ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਰਣ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ
ਆਓ, ਆਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ! ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਮਾਧਵ, ਚਕਰ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਇਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮਾऽਦ੍ਯ ਕृष੍ਣ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਿਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹ ਚੈਵ ਲੋਕੇ। ਸਂਭਾਵਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿਨਾਥ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰ ਤਵਾਭਿਯਾਨਾਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਹਮਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰਾਵਾਨ੍ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪ੍ਯਨੁਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੀਨੋਤ੍ਤਮਲਮ੍ਬਬਾਹੁਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਹਰਿਂ ਵ੍ਯਾਯਤਪੀਨਬਾਹੁਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਰਥ ਤੋਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਟੇ, ਲਟਕਦੇ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਗृਹ੍ਯਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾऽऽਦਿਦੇਵੋ ਭृਸ਼ ਸਰੋषਃ ਕਿਲ ਨਾਮ ਯੋਗੀ । ਆਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁ- ਰ੍ਜਿष੍ਣੁਂ ਮਹਾਵਾਤ ਇਵੈਕਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ, ਜੋਗੀ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਇਕਲਿਆ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਵਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲੇਨ ਪਾਦੌ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਮ੍। ਬਲਾਨ੍ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰਿਂ ਕਿਰੀਟੀ ਪਦੇऽਥ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ਮੇ ਕਥਂਚਿਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਦਸਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਅਵਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਮਾਲੀ। ਉਵਾਚ ਕੋਪੇ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਰੇਤਿ ਗਤਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਠੀਕ ਖੜਾ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ: 'ਹਟ ਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਨ ਹਾਸ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਪੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸੋਦਰੈਸ਼੍ਚ । ਅਨ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਤ੍ਵਯਾऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ
ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੇਸ਼ਵ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਮਯਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ। ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕੌਰਵਸਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਰਥਂ ਸਚਕ੍ਰਃ ਪੁਨਰਾਰੁਰੋਹ
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਸਮ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਕृਤਾਞ੍ਚਲਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਮਥਾਕਰੋਦ੍ਵੈ । ਤ੍ਰੈਵਿਕ੍ਰਮੇ ਯਸ੍ਯ ਵਪੁਰ੍ਬਭਾਸੇ ਤਥੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮੁਞ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਕਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਸ ਤਾਨਭੂषੂਨ੍ਪੁਨਰਾਦਦਾਨਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਸ਼੍ਚ ਚਾਪਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ ਫੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।