ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਯੁਧਿ । ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਨਯੋਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਰਨ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਚਿਨ੍ਤਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਬਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।'
ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਹਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਨ੍। ਕਿਂ ਨੁ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਬਲਾਨ੍ਸਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਦ੍ਰਵਤੇ ਚ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਤੇ ਚ ਕੌਰਵਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੋਮਕਾਨ੍
ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਹੈ, ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸੋਹਂ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਭਾਰਮੇਤਂ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਹਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਹ ਭਾਰ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍। ਤਥਾ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਯ ਏਵ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਭੇਜੇ।
ਤੇषਾਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਸੁ ਭृਸਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਿਹਿਤਾ ਬਭੂਵੁਃ । ਨ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਭੂਮਿ- ਰ੍ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲੀਕ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ; ਨਾ ਆਸਮਾਨ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਵਵੁਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਸ੍ਤੁਮੁਲਾਃ ਸਧੂਮਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾ ਬਭੂਵੁਃ। ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਕਰ੍ਣੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਕृਪਸ਼੍ਚ
ਤਗੜੀਆਂ ਹਵਾ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਲਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਕਰਨ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਰਮ੍ਬष੍ਠਪਤਿਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦੌ ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੌਵੀਰਗਣਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਾਤਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਮਾਲਵਾਸ਼੍ਚ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ, ਅੰਬਸਥਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਾ, ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਵਸਾਤ, ਖ਼ੁਦਰਕ ਅਤੇ ਮਾਲਵਾ —
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਭਿਸ੍ਰੁ- ਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਗਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਤਂ ਵਾਜਿਪਾਦਾਤਰਥੌਘਜਾਲੈ- ਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾ ਵਾਰਣਯੂਥਪੈਸ਼੍ਚ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਵਾਸੁਦੇਵੌ ਪਦਾਤਿਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਤਾਜਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦਲਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਤੋਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ—
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠੌ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰੋऽਭਿਸਸਾਰ ਤੂਰ੍ਣਮ੍। ਸ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਹਸਾऽਭਿਪਤ੍ਯ
ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੀਰ, ਅਚਾਨਕ ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨਸ੍ਯ। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਧ੍ਵਜੌਘਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਸਰ੍ਵਯੋਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਡਰ ਗਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਨੀਕਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ । ਕ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯਾਸ੍ਯਥ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਕਥਿਤਃ ਪੁਰਾਣੈਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੀਰ ਬੋਲੇ: 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਸ਼ਤਰੀਓ? ਇਹ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਮਾ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤ੍ਯਜਤ ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਵੀਰਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਪਾਲਯਧ੍ਵਮ੍। ਤਾਨ੍ਵਾਸਵਾਨਨ੍ਤਰਜੋ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰਵਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
'ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਵੀਰੋ! ਆਪਣਾ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਓ!' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਵਾ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧਾਤਾਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਮੁਦੀਰ੍ਯਮਾਣਮ੍। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਂ ਸਰ੍ਵਦਸ਼ਾਰ੍ਹਭਰ੍ਤਾ
ਪਾਰਥ ਦੀ ਨਰਮ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਕਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਲਕ—
ਉਵਾਚ ਸ਼ੈਨੇਯਮਭਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨਾਪਤਤਃ ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍। ਯੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰ ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਾਤ੍ਵਤ ਤੇऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤੁ
ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੋਲੇ: 'ਜੋ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾ ਜਾਣ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਵੀਰ; ਜੋ ਖੜੇ ਹਨ, ਸਾਤਵਤ, ਉਹ ਵੀ ਜਾ ਜਾਣ!'
ਭੀष੍ਮਂ ਰਥਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਗਣਂ ਮਯਾऽਦ੍ਯ। ਨ ਸਾਰਥੇਃ ਸਾਤ੍ਵਤ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਰਣੇऽਦ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
'ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ; ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਥੀ, ਸਾਤਵਤ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ!'
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਥਾਙ੍ਗਮੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਸ੍ਯ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਗਣਂ ਤਥਾਜੌ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸ਼ੈਨੇਯ ਰਥਪ੍ਰਵੀਰੌ
'ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੀਖਾ ਚੱਕਰ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹਨਾਂ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ—'
ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਹृष੍ਟਃ
'ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ!'
ਇਤੀਦਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰਮੇਵ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮਾਰੁਰੋਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਤੀਖਾ ਚੱਕਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਪਦ੍ਮਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਾਜੌ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਬਾਹੁਨਾਲਮ੍। ਯਥਾਦਿਪਦ੍ਮਂ ਤਰੁਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣਂ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਨਾਭਿਜਾਤਮਕ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕृष੍ਣਕੋਪੋਦਯਸੂਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਸੁਜਾਤਪਤ੍ਰਮ੍। ਤੇਸ੍ਯੈਵ ਦੇਹੋਰੁਸਰਃਪ੍ਰਰੂਢਂ ਰਰਾਜ ਨਾਰਾਯਣਬਾਹੁਨਾਲਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ, ਪੱਤੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੇਗੇਨ ਕृष੍ਮਃ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਭੀष੍ਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਘਨੋ ਯਥਾ ਖੇ ਤਡਿਤਾਵਨਦ੍ਧਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ।
ਤਮਾਤ੍ਤਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਨੇਦੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਫੜੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਕੇ ਰੋ ਪਏ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਸ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਚਕ੍ਰਃ ਸਂਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮ੍। ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਪਤਁਲ੍ਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਬਭਾਸੇ ਭੂਤਾਨਿ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਧੂਮਕੇਤੁਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਚਕਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪਿਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਾਜਾਵਵਿਮੂਢਚੇਤਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵੱਲ ਭਟਕਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।