ਦ੍ਰਵਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਰੇ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸਿਂਹਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਇਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਧਨਂਜਯਃ
'ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।' ਇਉਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਨੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਗਾਹੇ ਤਦ੍ਵਲਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍
'ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਉਥੇ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਜਤਪ੍ਰਕਖ੍ਯਾਨ੍ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ। ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਵੇਖ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃਕ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਧਨਞ੍ਜਯਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ ਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਯਃ ਕਸਹਸਾਰਥਿਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਂਛਨ੍ਨੋ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸਾਯਕੈਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਪਰ ਕੌਰਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ।
ਵਿਚਕਰ੍ष ਤਤੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਥਾਸ੍ਯ ਤਦਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰਰ੍ਜੁਨਃ
ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤਾਣਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਤਃ। ਸਾਧੁ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਭੋ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ
ਸ਼ੰਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਲਾਘਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਪਾਰਥ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸੁਖ!'
ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਧਨਂਜਯ । ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਧਨੰਜਯ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।
ਇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਮੁਮੋਚ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਹਯਯਾਨੇ ਪਰਂ ਬਲਮ੍ । ਮੋਘਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਵ੍ਯਚਰਲ੍ਲੁਘੁ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਕਲਾਂ ਦਿਖਾਈ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਇਆ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਸੁਦृਢਂ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਂਜਯੌ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਤੌ ਭੀष੍ਮਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ । ਗੋਵृषਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਿषਾਣੋਲ੍ਲੇਖਨਾਙ੍ਕ੍ਤਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਟਕਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਕृष੍ਣਯੋਰ੍ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । `ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸ ਰੋषਿਤਃ । ਮੁਹੁਰਭ੍ਯਰ੍ਦਯਨ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹਾਸਦਿਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪਾਰਥ ਦੀ ਨਰਮ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਯੁਧਿ । ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਨਯੋਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਰਨ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਚਿਨ੍ਤਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਬਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।'
ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਹਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਨ੍। ਕਿਂ ਨੁ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਬਲਾਨ੍ਸਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਦ੍ਰਵਤੇ ਚ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਤੇ ਚ ਕੌਰਵਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੋਮਕਾਨ੍
ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਹੈ, ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸੋਹਂ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਭਾਰਮੇਤਂ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਹਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਹ ਭਾਰ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍। ਤਥਾ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਯ ਏਵ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਭੇਜੇ।
ਤੇषਾਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਸੁ ਭृਸਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਿਹਿਤਾ ਬਭੂਵੁਃ । ਨ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਭੂਮਿ- ਰ੍ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲੀਕ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ; ਨਾ ਆਸਮਾਨ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਵਵੁਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਸ੍ਤੁਮੁਲਾਃ ਸਧੂਮਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾ ਬਭੂਵੁਃ। ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਕਰ੍ਣੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਕृਪਸ਼੍ਚ
ਤਗੜੀਆਂ ਹਵਾ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਲਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਕਰਨ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ।