ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਚ ਦ੍ਵੌ ਸਹ ਧਾਵਤਃ। ਆਵਿਦ੍ਧਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਪਤਿਤਧ੍ਵਜਕੂਬਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦੋ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍। ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਸਖਾ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਾਨ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਾਓ-ਕਵਚ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਨੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਮਿਵੋਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰਥਯੂਥਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਉਹ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀ ਇधर-ਉਧਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖਿਆ,
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਸ੍ਤੇऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਰਥ, ਭੀਮਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਰਥ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਚਾਹ ਕਰਦਾ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਚੇਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਸੇ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮੇ
'ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਮਲਾ ਕਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ—'
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
'ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨਗੇ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—'
ਇਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਪਸ਼੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
'ਹੁਣ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਕਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਵੇਖ, ਭੀਭਤਸੁ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਦ੍ਰਵਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਰੇ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸਿਂਹਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਇਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਧਨਂਜਯਃ
'ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।' ਇਉਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਨੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਗਾਹੇ ਤਦ੍ਵਲਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍
'ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਉਥੇ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਜਤਪ੍ਰਕਖ੍ਯਾਨ੍ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ। ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਵੇਖ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃਕ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਧਨਞ੍ਜਯਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ ਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਯਃ ਕਸਹਸਾਰਥਿਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਂਛਨ੍ਨੋ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸਾਯਕੈਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਪਰ ਕੌਰਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ।
ਵਿਚਕਰ੍ष ਤਤੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਥਾਸ੍ਯ ਤਦਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰਰ੍ਜੁਨਃ
ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤਾਣਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਤਃ। ਸਾਧੁ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਭੋ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ
ਸ਼ੰਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਲਾਘਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਪਾਰਥ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸੁਖ!'
ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਧਨਂਜਯ । ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਧਨੰਜਯ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।
ਇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਮੁਮੋਚ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਹਯਯਾਨੇ ਪਰਂ ਬਲਮ੍ । ਮੋਘਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਵ੍ਯਚਰਲ੍ਲੁਘੁ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਕਲਾਂ ਦਿਖਾਈ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਇਆ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਸੁਦृਢਂ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਂਜਯੌ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਤੌ ਭੀष੍ਮਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ । ਗੋਵृषਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਿषਾਣੋਲ੍ਲੇਖਨਾਙ੍ਕ੍ਤਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਟਕਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਕृष੍ਣਯੋਰ੍ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । `ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸ ਰੋषਿਤਃ । ਮੁਹੁਰਭ੍ਯਰ੍ਦਯਨ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹਾਸਦਿਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪਾਰਥ ਦੀ ਨਰਮ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।