ਨ ਚੈਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਨੋਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਵਿਸ਼ਿਖਾਨੇਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮ ਸੂਦਯਾਨਂ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਵ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਬਹੁਵਿਧਾ ਬਹੁ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਮਾਨੁषੇਣ ਰੂਪੇਣ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਤਵ। ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਰਾਜਾਨਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵਿਧਿਚੋਦਿਤਾਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਅਮਾਨਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਿਤਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਾਗ੍ਨਿਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨ ਹਿ ਮੋਘਃ ਸ਼ਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਦ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਾਯੇषੁ ਬਹੁਤ੍ਵਾਲ੍ਲਘੁਯੋਧਿਨਃ । ਭਿਨਤ੍ਤ੍ਯੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸੁਮੁਖੇਨ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ
ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਰਕੇ, ਹਲਕਾ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਿਪਾਹੀ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਗਜਂ ਕਂਕਟਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍ । ਦ੍ਵੌ ਤ੍ਰੀਨਪਿ ਗਜਾਰੋਹਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ਵਰ੍ਮਿਤਾਨਪਿ
ਉਹ ਕੜਕ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਸੀ; ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਸ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਰਾਚੇਨ ਸੁਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਜਘਾਨ ਪਿਤਾ ਤਵ। ਯੋ ਯੋ ਭੀष੍ਮਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਭ੍ਯੇਤਿ ਯੁਧਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਦृष੍ਟਃ ਸ ਮਯਾ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਸਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮੇਣਾਤੁਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਂਹਸ੍ਰਧਾ। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਸੇਨਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਤਾਪਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ। ਯਤਮਾਨਾऽਪਿ ਤੇ ਵੀਰਾ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਵੀਰਾਂ, ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਚ ਦ੍ਵੌ ਸਹ ਧਾਵਤਃ। ਆਵਿਦ੍ਧਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਪਤਿਤਧ੍ਵਜਕੂਬਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦੋ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍। ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਸਖਾ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਾਨ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਾਓ-ਕਵਚ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਨੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਮਿਵੋਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰਥਯੂਥਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਉਹ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀ ਇधर-ਉਧਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖਿਆ,
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਸ੍ਤੇऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਰਥ, ਭੀਮਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਰਥ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਚਾਹ ਕਰਦਾ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਚੇਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਸੇ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮੇ
'ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਮਲਾ ਕਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ—'
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
'ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨਗੇ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—'
ਇਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਪਸ਼੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
'ਹੁਣ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਕਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਵੇਖ, ਭੀਭਤਸੁ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਦ੍ਰਵਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਰੇ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸਿਂਹਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਇਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਧਨਂਜਯਃ
'ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।' ਇਉਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਨੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਗਾਹੇ ਤਦ੍ਵਲਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍
'ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਉਥੇ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਜਤਪ੍ਰਕਖ੍ਯਾਨ੍ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ। ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਵੇਖ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃਕ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਧਨਞ੍ਜਯਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ ਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਯਃ ਕਸਹਸਾਰਥਿਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਂਛਨ੍ਨੋ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸਾਯਕੈਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਪਰ ਕੌਰਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ।