ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਵਚੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਣੈਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਦ੍ਰਾਣਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਰਦੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਵਚ ਤੇ ਸਿਰ-ਬੰਦ ਪਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕੇਚਿਦਨ੍ਤ੍ਰਾਪੀਡਪ੍ਰਕਰ੍षਿਣਃ । ਅਭੀਤਾਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਕੁਝ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ-ਭੈਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਤ ਭ੍ਰਾਤਃ ਸਖੇ ਬਨ੍ਧੋ ਵਯਸ੍ਯ ਮਮ ਮਾਤੁਲ । ਮਾ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪਤਿਤਾ ਰਣੇ
“ਪਿਤਾ! ਭਰਾ! ਦੋਸਤ! ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ! ਸਾਥੀ! ਮਾਮਾ! ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇਵੀਂ!”—ਇਹ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਾਭ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਮਾਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਭੀਤੋਸਿ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਸਮਰੇ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
“ਇੱਥੇ ਆ! ਆ ਜਾ! ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਕਿਉਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਡਰ ਨਾ!”—ਇਹ ਹੋਰ ਲੋਕ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਣ੍ਡਲਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਮੁਮੀਚ ਬਾਣਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਨਹੀਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਲ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਸ਼ਰੈਰੇਕਾਯਨੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ । ਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡਵਰਥਾਨਾਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਵੈ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਉੱਥੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਮੇਕਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ ਸਹ। ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਇੱਕ ਜੰਗੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਤੇਜ਼ ਦੇਖਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਵੇ।
ਮਾਯਾਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਮਿਵ ਭੀष੍ਮਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਮੇਨਿਰੇ । ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਉਥੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਚੈਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਵਂ ਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਜੰਗੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਚੈਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਨੋਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਵਿਸ਼ਿਖਾਨੇਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮ ਸੂਦਯਾਨਂ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਵ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਬਹੁਵਿਧਾ ਬਹੁ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਮਾਨੁषੇਣ ਰੂਪੇਣ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਤਵ। ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਰਾਜਾਨਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵਿਧਿਚੋਦਿਤਾਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਅਮਾਨਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਿਤਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਾਗ੍ਨਿਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨ ਹਿ ਮੋਘਃ ਸ਼ਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਦ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਾਯੇषੁ ਬਹੁਤ੍ਵਾਲ੍ਲਘੁਯੋਧਿਨਃ । ਭਿਨਤ੍ਤ੍ਯੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸੁਮੁਖੇਨ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ
ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਰਕੇ, ਹਲਕਾ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਿਪਾਹੀ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਗਜਂ ਕਂਕਟਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍ । ਦ੍ਵੌ ਤ੍ਰੀਨਪਿ ਗਜਾਰੋਹਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ਵਰ੍ਮਿਤਾਨਪਿ
ਉਹ ਕੜਕ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਸੀ; ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਸ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਰਾਚੇਨ ਸੁਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਜਘਾਨ ਪਿਤਾ ਤਵ। ਯੋ ਯੋ ਭੀष੍ਮਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਭ੍ਯੇਤਿ ਯੁਧਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਦृष੍ਟਃ ਸ ਮਯਾ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਸਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮੇਣਾਤੁਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਂਹਸ੍ਰਧਾ। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਸੇਨਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਤਾਪਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ। ਯਤਮਾਨਾऽਪਿ ਤੇ ਵੀਰਾ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਵੀਰਾਂ, ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਚ ਦ੍ਵੌ ਸਹ ਧਾਵਤਃ। ਆਵਿਦ੍ਧਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਪਤਿਤਧ੍ਵਜਕੂਬਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦੋ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍। ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਸਖਾ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਾਨ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਾਓ-ਕਵਚ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਨੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਮਿਵੋਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰਥਯੂਥਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਉਹ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀ ਇधर-ਉਧਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖਿਆ,
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਸ੍ਤੇऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਰਥ, ਭੀਮਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਰਥ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਚਾਹ ਕਰਦਾ ਸੀ।'
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਚੇਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਸੇ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮੇ
'ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਮਲਾ ਕਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ—'
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
'ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨਗੇ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—'
ਇਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਪਸ਼੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
'ਹੁਣ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਕਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਵੇਖ, ਭੀਭਤਸੁ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ।'