ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਤਾਂ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋਰ੍ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਯੋਃ। ਤਤੋ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਤਤਸ੍ਤਤਃਕ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵਾਸ੍ਥਿਤਾਵੇਕਰਥਂ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵੌ । ਸੌਬਲੀਂ ਸਮਰੇ ਸੇਨਾਂ ਸ਼ਾਤਯੇਤਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ, ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਸ਼ੈਨੇਯਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵੌ। ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਗਤੌ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸੋਮਸੂਰ੍ਯੌ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਿਨੀ ਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਐਸੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਕੌਰਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿषਾਦਭਯਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦ ਪਾਰਥ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਕੌਰਵ ਫੌਜ ਡਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਭੱਜ ਗਈ।
ਦ੍ਰਵਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਨ੍ਯਵਾਰਯੇਤਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤੈषਿਣੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਯੇ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਰਥਾਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਤਤੋऽਨ੍ਯੇऽਪੀਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰਾਜਁਲ੍ਲਜ੍ਜਯਾ ਚਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਯੋਧੇ ਵੀ, ਪਰਸਪਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਵੇਗ ਆਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪੂਰ੍ਯਤਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਫਿਰ ਵਧ ਗਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਵਚਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਿਤਾਮਹ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਨਾਨੁਰੂਪਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੌਰਵ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਕੌਰਵ, ਜਿੰਦ ਹੋ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਪੁਤ੍ਰੇ ਸਸੁਹृਞ੍ਜਨੇ। ਕृਪੇ ਚੈਵ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਦ੍ਰਵਤੇ ਯਦ੍ਵਰੂਥਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰੋਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਲਾਂਸ੍ਤਵ ਮਨ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ । ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਮੇ ਦ੍ਰੌਮੇਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ।
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਵ ਨੂਨਂ ਪਿਤਾਮਹ । ਯਥੇਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸੇ ਵੀਰ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਸਹਿਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਵੀਰ।
ਸੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਗਮੇ। ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਾਪਿ ਪਾਰ੍षਤਸਾਤ੍ਯਕੀ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ: 'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨਾਲ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੁਭ੍ਯਮਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ। ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਤਦੈਵ ਹਿ
ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਾਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਮਿਹ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਨੁਰੂਪੇਣ ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵੈ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਨਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਹੁਸ਼ੋऽਸਿ ਮਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥ੍ਯਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਅਜੇਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ: ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵृਦ੍ਧੇਨਾਦ੍ਯ ਗਤਾਯੁषਾ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੇਖ ਲੈਣ।
ਅਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨੇਕਃ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ । ਸੋऽਹਂ ਨਿਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਅੱਜ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭੇਰੀਃ ਸਂਜਘ੍ਨਿਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਂਖ ਵਜਾਏ ਤੇ ਡੌਲ ਬਜਾਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹਿ ਤਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਮਹਤ੍। ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਸ਼੍ਚ ਮੁਰਜਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਂਖ ਤੇ ਡੌਲ ਵਜਾਏ, ਤੇ ਮੁਰਜਾ ਵੀ ਵਜਾਏ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦਾਰੁਣੇ। ਕ੍ਰੋਧਿਤੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦੁਃਖਿਤੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਃ ਕਿਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇषੁ ਭਾਰਤ। ਪਿਤਾਮਹੇ ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਲਾਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ? ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਪੰਚਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਸੰਜਯ।
ਗਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਭੂਯਿष੍ਠੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਭਾਰਤ। ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤੇ ਚਾਪਿ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਸੀ—
ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਹृष੍ਟੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਸਸੁ। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਅਭ੍ਯਯਾਞ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ।