ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋਕ ਰਾਜਾ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ । ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਭਰੀ, ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੀਮਸੇਨਘਟੋਤ੍ਕਚੌ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਾਵੁਭਾਵਪ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਹੈਡਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਤੀਤ੍ਯ ਪੀਤਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਦਯੁਧ੍ਯਤ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਹੈਡਿੰਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਭਾਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਹृਦ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪृषਤ੍ਕੇਨ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਾਂਡਵ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਨੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਃ। ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਚ ਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ । ਅਪੋਵਾਹ ਰਣਾਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਮਭਜ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕੌਰਵੀਂ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਭੀਮਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਪृष੍ਠਤਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਕੌਰਵ ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍षਤਸ਼੍ਚ ਰਥਸ਼੍ਰੋष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਪਾਰਸ਼ਤ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਰਾਨੀਕਵਿਨਾਸ਼ਨੈਃ । ਦ੍ਰਵਮਾਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਭੱਜ ਰਹੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਤਾਂ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋਰ੍ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਯੋਃ। ਤਤੋ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਤਤਸ੍ਤਤਃਕ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵਾਸ੍ਥਿਤਾਵੇਕਰਥਂ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵੌ । ਸੌਬਲੀਂ ਸਮਰੇ ਸੇਨਾਂ ਸ਼ਾਤਯੇਤਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ, ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਸ਼ੈਨੇਯਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵੌ। ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਗਤੌ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸੋਮਸੂਰ੍ਯੌ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਿਨੀ ਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਐਸੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਕੌਰਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿषਾਦਭਯਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦ ਪਾਰਥ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਕੌਰਵ ਫੌਜ ਡਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਭੱਜ ਗਈ।
ਦ੍ਰਵਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਨ੍ਯਵਾਰਯੇਤਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤੈषਿਣੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਯੇ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਰਥਾਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਤਤੋऽਨ੍ਯੇऽਪੀਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰਾਜਁਲ੍ਲਜ੍ਜਯਾ ਚਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਯੋਧੇ ਵੀ, ਪਰਸਪਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਵੇਗ ਆਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪੂਰ੍ਯਤਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਫਿਰ ਵਧ ਗਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਵਚਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਿਤਾਮਹ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਨਾਨੁਰੂਪਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੌਰਵ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਕੌਰਵ, ਜਿੰਦ ਹੋ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਪੁਤ੍ਰੇ ਸਸੁਹृਞ੍ਜਨੇ। ਕृਪੇ ਚੈਵ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਦ੍ਰਵਤੇ ਯਦ੍ਵਰੂਥਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰੋਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਲਾਂਸ੍ਤਵ ਮਨ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ । ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਮੇ ਦ੍ਰੌਮੇਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ।
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਵ ਨੂਨਂ ਪਿਤਾਮਹ । ਯਥੇਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸੇ ਵੀਰ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਸਹਿਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਵੀਰ।
ਸੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਗਮੇ। ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਾਪਿ ਪਾਰ੍षਤਸਾਤ੍ਯਕੀ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ: 'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨਾਲ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੁਭ੍ਯਮਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ। ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਤਦੈਵ ਹਿ
ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਾਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਮਿਹ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਨੁਰੂਪੇਣ ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵੈ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਨਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।