ਉਦ੍ਵੂਤਂ ਸਹਸਾ ਭੌਮਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਦਿਵਾਕਰਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਜਸ੍ਤੀਵ੍ਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਠਿਆ ਧੂੜ, ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਨਿ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੂਮਿਪਾਲਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਰਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਕੁਰੂਣਾਂ ਚਾਨਯਸ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਾਰੁਣਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇੜੀ ਆਫਤ ਆਈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਨਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਭੂਮਿਰ੍ਨ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਸ੍ਤ੍ਰਸਙ੍ਘੈਃ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਸਾਦਿਤਾ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾ ਰਥਿਨੋ ਰਣੇ। ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਰਥਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਥਯੂਥਪਾਃ
ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਰਥ-ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਰਥਾ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਾਵਮਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਾਙ੍ਗਦੈਰ੍ਭੁਜੈਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਥੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਇधर-ਉਧਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਹਯਾਰੋਹਾ ਹਯਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਜਾਰੋਹਾਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਰਥੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਜੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਿਪਾਃ । ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨਸਾਯਕੈਃ
ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ, ਰਾਜੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਸਗਦਾਨੁਦ੍ਯਤਾਨ੍ਬਾਹੂਨ੍ਸਖਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸਪ੍ਰਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਸਤੂਣੀਰਾਨ੍ਸਸ਼ਰਾਨ੍ਸਸ਼ਰਾਸਨਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ, ਤੂਣੀਰ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਕਨ੍ਸਪਤਾਕਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਰੈਰੁਗ੍ਰੈ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵਪੁਰਧਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੰਕੁਸ਼, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪਰਿਘਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਦ੍ਗਰਾਣਾਂ ਚ ਮਾਰਿष । ਪ੍ਰਾਸਾਨਾਂ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਨਾਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਮੁਗਦਰ, ਭਾਲੇ, ਗੋਲੀ-ਪਟ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨਾਂ ਪੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਾਂ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਵਰ੍ਮਣਾਂ ਚਾਪਵਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਾਂ ਚ ਭੂਮਿਪ
ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ, ਲੰਬੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਕਤਰੀਆਂ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਪਏ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਚਰ੍ਮਣਾਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਜਨਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਛਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹੇਮਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਝੰਡਿਆਂ, ਚਮੜਿਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖਰੇ ਪਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤੋਦਾਨਾਂ ਚ ਯੋਕ੍ਰਾਣਾਂ ਕਸ਼ਾਨਾਂ ਚੈਵ ਮਾਰਿष । ਰਾਸ਼ਯਃ ਸ੍ਮਾਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਾ ਰਣਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਮਾਰਿਸ਼, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਉਕਸਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਛੜੀਆਂ, ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਜੂਏ ਤੇ ਕੋੜੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੀ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਯੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ 'ਚ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯੋ ਯੋ ਹਿ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਨੀਯਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ।
ਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਰਵਮਾਣੇषੁ ਤਵ ਯੋਧੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦਧ੍ਮਤੁਰ੍ਵਾਰਿਜੋਤ੍ਤਮੌ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਤਤ੍ਪਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਰੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏष ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਵੀਰ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ । ਤਥਾ ਕਰੋਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਨ਼ਞ੍ਜਯਃ
ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਧਨੰਜਯ ਕਰਦਾ।
ਨ ਹ੍ਯੇष ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਹਿ ਕਥਂਚਨ । ਯਥਾਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍
ਇਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯੇਯਂ ਮਹਤੀ ਚਮੂਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰੇਯਾ ਪਸ਼੍ਯ ਦ੍ਰਵਤੀਯਂ ਵਰੂਥਿਨੀ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਵੇਖ, ਇਹ ਟੋਲੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏष ਚਾਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਾਨੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਹਰਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰਾਵਹਾਰਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਨੋ ਯੋਧਾ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਸਾਡੇ ਯੋਧੇ ਥੱਕੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਮਾਚਾਰ੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਵਹਾਰਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾ ਜਂਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੋਪਕਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਣੇਦੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਯੈਵ ਧਨਞ੍ਜਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੈਃ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਣਦ੍ਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਥੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ।
ਤਤੋऽਵਹਾਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸੂਰ੍ਯੇऽਭੂਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਚ ਵਰ੍ਤਤਿ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਸ੍ਤਦਾ। ਅਨੀਕਾਨ੍ਯਨੁਸਂਯਾਨੇ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ਾਯ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਗਾਰੁਡਂ ਚ ਮਹਾਵ੍ਯੂਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਜਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂ ਗਾਰੁੜਾ ਵਿਉਹ ਬਣਾਇਆ।
ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਤੁਣ੍ਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਚ ਭਰਜ੍ਵਾਜਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
ਗਾਰੁੜਾ ਦੇ ਚੁੰਝ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਖੁਦ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਕ੍ਰਤਵਰਮਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।