ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਨਾਮਾਸਿ ਸ ਜੀਵ ਸ਼ਰਦਃ ਸ਼ਤਮ੍। ਉਪਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਹੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੀਂ। ਪਿਤਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਦੇ ਹਨ।
ਪੋषਣਂ ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਮੇ ਸਨ੍ਤਾਨਮਪਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜੀਵ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸ ਸੁਖੀ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੀਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ।
ਏਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤ ਇਤਿ ਵਾਦਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਤ੍ਵਦਙ੍ਗੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸੂਤੋऽਯਂ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਕਹਾਵਤ ਹੈ: 'ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ।' ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਜੰਮਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਸਰਸੀਵਾਮਲੇऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤੇ ਸੁਤਮ੍। `ਸਰਸੀਵਾਮਲੇ ਸੋਮਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਸਾਫ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਸਮਝ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੇਖ।
ਯਥਾਚਾਹਵਨੀਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣੀਯਤੇ। ਏਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਨ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਗ ਦੀ ਅੱਗ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਗਾਪਕृष੍ਟੇਨ ਹਿ ਵੈ ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਅਹਮਾਸਾਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਕੁਮਾਰੀ ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਿਰਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀ ਮਿਲੀ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਮੇਨਕਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ ਚ ਘृਤਾਚੀ ਚ षਡੇਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਮੇਨਕਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਅਤੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ—ਇਹ ਛੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ।
ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਮੇਨਕਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ। ਦਿਵਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਤੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਜੀਜਨਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨृषਿਰ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਇਵਾਪਰਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਃ ਕੁਸ਼ੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਯੋਨੀ ਕੁਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਦਾਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਗਾਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਗਾਧਿਜਃ
ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਧਰਮੀ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗਾਧੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਮਮ ਪਿਤਾ ਮੇਨਕਾ ਜਨਨੀ ਵਰਾ।' ਸਾ ਮਾਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਸੁषੁਵੇ ਮੇਨਕਾऽਪ੍ਸਰਾਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਐਸਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾ ਹੈ; ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਜੰਮਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਚ ਮਾਂ ਯਾਤਾ ਪਰਾਤ੍ਮਜਮਿਵਾਸਤੀ। `ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪੁਮ੍ਯਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾ ਧਰ੍ਮਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੈਰਭਿਗੁਪ੍ਤਾ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ। ਤਤੋऽਹਮृषਿਣਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਲਾਰ੍ਥਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਾਮਿਵ ਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਦਦੁਰ੍ਮਾਂ ਦਯਾਵਤਃ
ਜਦ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਲਈ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਾਨਤ, ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਕਣ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਹਸਨ੍ਤੀਤਿ ਹਵਿਰ੍ਭੁਜਃ। ਸ ਮਾऽਰਣਿਮਿਵਾਦਾਯ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਹਵਿਸ਼ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕਣਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ; ਮੈਨੂੰ ਅਰਣੀ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵੈ ਸਂਭਾਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਤੇਨੈਵ ਸ੍ਵਸੁਤੇਵਾਹਂ ਰਾਜਨ੍ਵੈ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤਾ ਚਾਹਂ ਵਰ੍ਧਿਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਨृਪ। ਯੌਵਨੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਮਾਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਵਿਜਨੇ ਤਦਾ। ਧਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਰਹਿਤਾਂ ਮਿਥਃ
ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਝੁੰਪੜੀ 'ਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕੁਆਰੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੂਨृਤਾਭਿਰ੍ਮਾਮਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਮਚੂਚੁਦਃ। ਅਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਾਸਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ; ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੂੰ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮਨੋਰਥ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਣਿਮਗ੍ਰਹੀਃ। ਸਾऽਹਂ ਕੁਲਂ ਚ ਸ਼ੀਲਂ ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤੀ ਨਾਲ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰਾਣੇ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਰ੍ਹਸਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਥੇਤਿ ਵਿਤਥਂ ਵਚਃ
ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਥਾਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਮਨਾਗਸਮ੍
ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਕਰ੍ਮਾਸ਼ੁਭਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯਦਹਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਚਪਨ 'ਚ ਆਪਣੇ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਇਮਂ ਬਾਲਂ ਤੁ ਸਂਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਠੀਕ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਪਰ ਇਹ ਬੱਚਾ, ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਪੁਤ੍ਰਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਤਂ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲੇ। ਅਸਤ੍ਵਚਨਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸ੍ਯਤੇ ਵਚਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਤੇਰੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਔਰਤਾਂ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀਆਂ; ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ?
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਥਯਨ੍ਤੀ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ। ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਦੁष੍ਟਤਾਪਸਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਗੱਲਾਂ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਝੂਠੀ ਤਪਸਵੀਏ, ਚਲੀ ਜਾ ਇੱਥੋਂ।
ਕ੍ਵ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰਃ ਕ੍ਵਾਪ੍ਸਰਾਃ ਸਾ ਚ ਮੇਨਕਾ। ਕ੍ਵ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਕृਪਣਾ ਤਾਪਸੀਵੇषਧਾਰਿਣੀ
ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ? ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਬੇਚਾਰੀ, ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ?
ਅਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਬਾਲੋऽਤਿਬਲਵਾਨਯਮ੍। ਕਥਮਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਸਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧ ਇਵੋਦ੍ਗਤਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਲ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ?
ਸੁਨਿਕृष੍ਟਾ ਚ ਯੋਨਿਸ੍ਤੇ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਿ ਮੇ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਕਾਮਰਾਗਾਜ੍ਜਾਤਾ ਮੇਨਕਯਾ ਹ੍ਯਸਿ
ਤੇਰੀ ਜਨਮ-ਭੂਮੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੇਸ਼ਰਮ ਔਰਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਨਕਾ ਤੋਂ ਕਾਮ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਤਾਪਸਿ। `ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਮਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀਏ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। 'ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚੰਚਲ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।'