ਨਿਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਵਾਨ੍। ਛਿਨ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਿਸ੍ਤੋਮਾਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ। ਗ੍ਰੈਵੇਯਾਣ੍ਯਥ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਪਤਾਕਾਃ ਕਣਪਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਪੱਟੇ, ਗਲ-ਪਟੇ, ਬਰਛੀਆਂ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਲੋਹਾ-ਜੜੇ ਕੋਟ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤੂਣੀਰਾਨਥ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਧਨੂਂषਿ ਚ। ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਤੋਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ ਸਹ
ਤੀਰ-ਦਾਨ, ਯੰਤਰ, ਧਨੁਸ਼, ਚਮਕਦੇ ਗੋਲੇ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਘਣ੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਜਨ੍ਹੇਮਗਰ੍ਭਾਨ੍ਤ੍ਸਰੂਨਪਿ । ਪਤਤਃ ਪਾਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਹ ਸਾਦਿਭਿਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੰਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਵਰਕਰੈਰ੍ਨਿਹਤੈਸ਼੍ਚਾਪ ਵਾਰਣੈਃ ।। ਆਸੀਦ੍ਭੂਮਿਃਕ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਪਤਿਤੈਰ੍ਭੂਧਰੈਰਿਵ
ਧਰਤੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸੂੰਡ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਮृਦ੍ਯੈਵਂ ਮਹਾਨਾਗਾਨ੍ਮਮਰ੍ਦਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੋਹਵਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਪਾਇਆ।
ਤਦ੍ਧੋਰਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਖਲੀਨਾਨ੍ਯਥ ਯੋਕ੍ਰਾਣਿ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਥੇ ਜੁਆ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਟੇ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਿਸ੍ਤੋਮਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਸ਼੍ਚ ऋष੍ਟਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ। ਕਵਚਾਨ੍ਯਥ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ
ਛਾਤੀ-ਕੋਟ, ਬਰਛੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ, ਬਚਾਵਾ, ਡਾਲ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਢੱਕਣ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਪਵਿਦ੍ਧਆਨਿ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਹਵੇ। ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ ਬਰਛੇ, ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਵਸੁਧਾਂ ਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ਬਲੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰਿਵ । ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਿਨਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਕੁਝ ਰਥ-ਸਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਖਙ੍ਗੇਨ ਸਧ੍ਵਜਾਨਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਮੁਹੁਰੁਤ੍ਪਤਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਧਾਵਤਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃਕ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਪਲ ਭਰ ਉੱਚਲ ਕੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਪਾਇਆ।
ਮਾਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਚਰਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਰਣੇ ਜਨਾਃ । ਸ ਜਘਾਨ ਪਦਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨਪੋਥਯਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਅਜੀਬ ਚਾਲਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਟਦਾ ਗਿਆ।
ਖਹ੍ਗੇਨਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਾਦੇਨਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਭੀषਯਨ੍। ਊਰੁਵੇਗੇਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਈਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਰੇ ਚੈਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ। ਏਵਂ ਸਾ ਬਹੁਲਾ ਸੇਨਾ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਮਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਭੀਮਸੇਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਤਤਃ ਕਾਲਿਙ੍ਗਯੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਫਿਰ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ,
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਿਙ੍ਗੋ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਲਿੰਗ ਨੇ ਨੌ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਭੀਮਸੇਨਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਕਲਿਙ੍ਗਬਾਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਅਦਭੁਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ਼ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਐਸਾ ਤੜਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਕ੍ਰੋਦੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵੈਧਿਤਃ। ਅਥਾਸ਼ੋਕਃ ਸਮਾਦਾਯ ਰਥਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਭੜਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਧਨ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ। ਫਿਰ, ਅਸ਼ੋਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਲਿਆਇਆ।
ਭੀਮਂ ਸਂਪਾਦਯਾਮਾਸ ਰਥੇਨ ਰਥਸਾਰਥਿਃ। ਤਾਮਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨਃ
ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਥ ਭੀਮ ਕੋਲ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਕਲਿਙ੍ਗਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਿष੍ਠਿਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਰ੍ਬਲਾਵਾਨ੍ਭੀਮਾਯ ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਕਲਿੰਗ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਤਾਣੇ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍। ਸ ਕਾਰ੍ਮੁਕਵਰੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨੌ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਮਾਹਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਲਿਙ੍ਗੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਂਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਲਿੰਗ ਨੇ ਨੌ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਭੀਮ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਕਲਿਙ੍ਗਮਵਧੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀਮਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਯਸੈਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਕਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲੌ । ਸਤ੍ਯਦੇਵਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਕਤਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਪਹੀਏ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਯਦੇਵ ਤੇ ਸਤ੍ਯ ਨੂੰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੁਨਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਸਚੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਕੇਤੁਮਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਭੀਮੋऽਗਮਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਕੇਤੁਮੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸੇਨਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਅਨੀਕੈਰ੍ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸਮਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਜੋ ਲੋਹਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਖਙ੍ਗਤੋਮਰਰ੍ष੍ਟਿਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ । ਕਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਮਵਾਕਿਰਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ 'ਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ, ਜੈਵਲਿਨ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ ਤਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਤਰਸਾ ਸਂਨਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਠੀ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਭੀਮਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਸਾਹਸ੍ਰਾਨ੍ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਸੱਤ ਸੌ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਕਲਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਾਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਏਵਂ ਸ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।