ਮਹੀਂ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ਸ਼ਲੋਹਿਤਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍ । ਯੋਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਵਾਪਿ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਞ੍ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਖੂਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਸ੍ਵਾਨਪ੍ਯਾਦਦਤੇ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਵਿਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਦਲ੍ਪਾਨਾਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਅਜੈਯ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਏ। ਥੋੜਿਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਕਲਿਙ੍ਗੈਃ ਸਹ ਚੈਦੀਨਾਂ ਨਿषਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਕਾਰਂ ਤੁ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਲਿੰਗ, ਚੇਦੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨਕ੍ਤ ਚੇਦਯਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਲਿਙ੍ਗੈਰਾਸਨ੍ਨਃ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਚੇਦਿषੁ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਯੋਧੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ। ਜਦ ਚੇਦੀ ਹਟੇ, ਸਾਰੇ ਕਲਿੰਗ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਸ੍ਥਾਯ ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਨ ਚਚਾਲ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿਆ।
ਸ਼ਿਤੈਰਵਾਕਿਰਦ੍ਬਾਣੈਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਕਾਲਿਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿੱਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਰਥੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਮੇਤ,
ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ
ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਨਾਮਕ, ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਇਆ।
ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਕਾਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਿਸृਜਨ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਕਲਿੰਗ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ,
ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ਼ਰੈਰਵਕਿਰਞ੍ਸਿਤੈਃ। ਭੀਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਰਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ। ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਕ੍ਯਾਯਸੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਸ ਤਯਾ ਨਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਾਲਿਙ੍ਗਤਨਯੋ ਰਥਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਕਲਿੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਰਥਃ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍। ਕਹਤਮਾਤ੍ਮਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । `ਅਯੁਤੇਨ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਨਿषਾਦੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ।' ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਵੇਗਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਮਹਾਗਦਾਂ
ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਾਦਦੇ ਘੋਰਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਃ ਕਰ੍ਮ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਚਰ੍ਮ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍षਭਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਦੁੱਤੀਯ ਢਾਲ ਵੀ ਚੁੱਕੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਲਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਕਾਲਿਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਮਵਮृਜ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਢਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਲਿੰਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਂ ਘੋਰਮੇਕਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮ੍। ਭੀਮਸੇਨੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਪੁਲਾਸਿਨਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਚ੍ਚ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਨੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਕਾਲਿਙ੍ਗੋऽਥ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਿਆ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਕਾਲਿੰਗਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤੋਮਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਖਗਤਾਨੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਨਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਰਾਸਿਨਾ। ਨਿਤ੍ਯਤ੍ਯ ਤੁ ਰਣੇ ਭੀਮਸ੍ਤੋਮਰਾਨ੍ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਬਰਛੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਭਾਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਚ੍ਛਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੀਮ ਭਾਨੁਮੰਤ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਭਾਨੁਮੰਤ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨਨਾਦ ਬਲਵਨ੍ਨਾਦਂ ਨਾਦਯਾਨੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍। ਨ ਚ ਤਂ ਮਮृषੇ ਭੀਮਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਗੱਜ ਕੇ ਬਲਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਨਨਾਦ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀ
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਹੋਈ; ਉਸ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਕਾਲਿੰਗਾ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ।
ਨ ਭੀਮਂ ਸਮਰੇ ਮੇਨੇ ਮਾਨੁषਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਰ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਨੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਸਾਸਿਰ੍ਵੇਗਵਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਰਣੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਂ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਮਾਰਿष
ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਮੋਚ ਕਾਲਿਙ੍ਗਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਾਮਕਰੋਦ੍ਦ੍ਵੀਧਾ । ਖਙ੍ਗੇਨ ਪृਥੁਨਾ ਮਧ੍ਯੇ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਮਥਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਫਿਰ ਕਾਲਿੰਗਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੇ ਭਾਨੁਮੰਤ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਵੱਜਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰਾਯੁਧਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਗੁਰੁਭਾਰਸਹੇ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਾਗਸ੍ਯਾਸਿਮਪਾਤਯਤ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਕਰਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਸ ਵਿਨਦਨ੍ਪਪਾਤ ਗਜਯੂਥਪਃ। ਆਰੁਗਣਃ ਸਿਨ੍ਧੁਵੇਗਨ ਸਾਨੁਮਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਕੰਧਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਗ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਜਾਦ੍ਭਾਰਤ ਭਾਰਤਃ। ਖਙ੍ਗਪਾਣਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਥੌ ਭੂਮੌ ਸੁਦਂਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।