ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਗੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਭੀਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਭੀਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹਤੀਂ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਰਥਾਸ਼੍ਵਨਾਗਕਲਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਹਾਯੁਧਾਮ੍
ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧੀ ਆਈ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਮਾਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਭਾਰਤ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਕੇਤੁਮਨ੍ਤਂ ਚ ਨੈषਾਦਿਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਹ ਚੇਦਿਭਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਕੇਤੁਮਤ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਵੀ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕੇਤੁਮਤਾ ਸਹ। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਭੀਮਂ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕੇषੁ ਚੇਦਿषੁ
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੇਤੁਮਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਚੇਦੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਾਈ।
ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਅਯੁਤੇਨ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਨਿषਾਦੈਃਕ ਸਹ ਕੇਤੁਮਾਨ੍
ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੇਤੁਮਤ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭਿਮਸੇਨਂ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ । ਚੇਦਿਮਤ੍ਸ੍ਯਕਰੂषਾਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਚੇਦੀ, ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਕਰੂਸ਼, ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਨਿषਾਦਾਨ੍ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਪ੍ਰਾਜਾਨਨ੍ਤ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਘੋਰਮਾਸੀਤ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਪਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਓਹ ਫੌਜ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਲੜੀ।
ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਗਰ੍ਜਤਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਯੋਧਾ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਗੱਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਮਹੀਂ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ਸ਼ਲੋਹਿਤਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍ । ਯੋਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਵਾਪਿ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਞ੍ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਖੂਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਸ੍ਵਾਨਪ੍ਯਾਦਦਤੇ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਵਿਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਦਲ੍ਪਾਨਾਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਅਜੈਯ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਏ। ਥੋੜਿਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਕਲਿਙ੍ਗੈਃ ਸਹ ਚੈਦੀਨਾਂ ਨਿषਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਕਾਰਂ ਤੁ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਲਿੰਗ, ਚੇਦੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨਕ੍ਤ ਚੇਦਯਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਲਿਙ੍ਗੈਰਾਸਨ੍ਨਃ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਚੇਦਿषੁ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਯੋਧੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ। ਜਦ ਚੇਦੀ ਹਟੇ, ਸਾਰੇ ਕਲਿੰਗ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਸ੍ਥਾਯ ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਨ ਚਚਾਲ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿਆ।
ਸ਼ਿਤੈਰਵਾਕਿਰਦ੍ਬਾਣੈਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਕਾਲਿਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿੱਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਲਿੰਗ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਰਥੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਮੇਤ,
ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ
ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਨਾਮਕ, ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਇਆ।
ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਕਾਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਿਸृਜਨ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਕਲਿੰਗ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ,
ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ਼ਰੈਰਵਕਿਰਞ੍ਸਿਤੈਃ। ਭੀਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਰਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ। ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਕ੍ਯਾਯਸੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਸ ਤਯਾ ਨਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਾਲਿਙ੍ਗਤਨਯੋ ਰਥਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰਦੇਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਕਲਿੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਰਥਃ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍। ਕਹਤਮਾਤ੍ਮਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । `ਅਯੁਤੇਨ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਨਿषਾਦੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ।' ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਵੇਗਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਮਹਾਗਦਾਂ
ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਾਦਦੇ ਘੋਰਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਃ ਕਰ੍ਮ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਚਰ੍ਮ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍षਭਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਦੁੱਤੀਯ ਢਾਲ ਵੀ ਚੁੱਕੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਲਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਕਾਲਿਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਮਵਮृਜ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਢਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਲਿੰਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਂ ਘੋਰਮੇਕਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮ੍। ਭੀਮਸੇਨੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਪੁਲਾਸਿਨਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਚ੍ਚ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਨੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਕਾਲਿਙ੍ਗੋऽਥ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਿਆ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਕਾਲਿੰਗਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤੋਮਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਖਗਤਾਨੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।