ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨੌ । ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਰਾਬਰ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਚਾਪਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸਾਯਕੈਃਕ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਅਤੇ ਚੁਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ਼ਰਨੁਨ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗਾਂਗੇਯਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਮਾਰ੍ਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭੀष੍ਮੋਪਿ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਚੀਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜੌ ਚ ਸੁਮਹਾਬਲੌ । ਰਥੇषਾਂ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਚ ਚਿਕ੍ਰੀਡਤੁਰਰਿਨ੍ਦਮੌ
ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਿਰਰਾਜ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸਪੁष੍ਪ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਦੋਂ ਛੇਤੀ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਾਰਥਿਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਯਤਮਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਤਾਂ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਨ੍ਧਾਤੁਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਸਕਣ।
ਤੌ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨਿ ਚ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਾਂ ਬਹੁਧਾ ਸੂਤਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਲਾਘਵਾਤ੍
ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੇषੁ ਤਰ੍ਕਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਤਰਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੌ ਸ੍ਥਿਤਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ।
ਉਭੌ ਸਿਂਹਰਵੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਤਥੈਵ ਚਾਪਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਰਥੀ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੇਨ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਦਾਰਿਤਾ ਸਹਸਾ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਚਾਨਕ ਚੀਰ ਗਈ, ਕੰਪ ਗਈ ਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਨੋਭਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਬਲਿਨੌ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਵੁਭੌ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ—ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ।
ਚਿਹ੍ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੀष੍ਮਂ ਤੁ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੌਰਵਾਃ । ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚਿਹ੍ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਜ੍ਞਿਰੇਕ
ਉਥੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਨृਵਰਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਵਿਸ੍ਕਮਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਾਰਤਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਐਸੀ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨ ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਣੇ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ। ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਹਿ ਯਥਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵृਜਿਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਉਭੌ ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਤਾਵਦृਸ਼੍ਯੋ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੌ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਭੂਵਤੁਰੁਭੌ ਰਣੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੁੜ ਦਿੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਤਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਚਰਨ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਜੇਤੁਮੇਤੌ ਕਥਂਚਨ। ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਲੋਕੈਰਪਿ ਮਹਾਰਥੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਰਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ—ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਹੋਣ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਲੋਕੇषੁ ਯੁਦ੍ਧਮੇਤਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨੈਤਾਦृਸ਼ਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਜੰਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ; ਐਸੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਧਨੁਃ ਸਰਥਃ ਸਾਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਰਣੇ
ਭੀਸ਼ਮ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਨ ਵਿਜੇਤੁਂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮ ਉਤ੍ਸਹੇਤ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਭੀਸ਼ਮ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਆਲੋਕਾਦਪਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਿ ਸਮਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਚੋऽਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਕਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਗਾਙ੍ਗੇਯਾਰ੍ਜੁਨਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ੍ਤਵਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਜੰਗ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤ੍ਵਦੀਯਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਯੋਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮੇ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਤਧਾਰੈਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਵਙ੍ਗੈਰ੍ਵਿਮਲੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਸ਼ਰੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਨ੍ਤ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਘੋਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਦ੍ਰੋਣਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਯੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਟੱਕਰ ਹੋਈ।
ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਉਭੌ ਸਮੀਯਤੁਰ੍ਯਤ੍ਤੌ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸੰਜਯ।
ਦਿष੍ਟਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਨਾਤਰਦ੍ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਬਹਾਦਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਿਆ।
ਭੀष੍ਮੋ ਹਿ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਨ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਨ੍। ਸ ਕਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਾਤਰਤ੍ਸਞ੍ਜਯੌਜਸਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੰਜਯ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਿਆ?