ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਮਾਹ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਾਤ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ। ਯਤਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮੂਲਂ ਨਃ ਪਰਿਕृਨ੍ਤਤਿ। ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਦ੍ਰੋਣੇ ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰੇ
ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਗਾਂਗੇਯਾ, ਅਤੇ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਰੋਣ ਜੀਵਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨ ਯੁਧ੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਿਤਕਾਮਃ ਸਦਾ ਮਮ। ਸ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਯਥਾ ਹਨ੍ਯੇਤ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੀ, ਕਰਣ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂਗੇਯਾ, ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਫਲਗੁਨ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਧਿਕ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ 'ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਭੌ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੌ ਰਾਜਨ੍ਸਂਸਕ੍ਤੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਭृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿषਤ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਾਰਿष
ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕਰਨ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਤੇ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਾਰਿष। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨੌ । ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਰਾਬਰ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਚਾਪਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸਾਯਕੈਃਕ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਅਤੇ ਚੁਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ਼ਰਨੁਨ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗਾਂਗੇਯਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਮਾਰ੍ਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭੀष੍ਮੋਪਿ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਚੀਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜੌ ਚ ਸੁਮਹਾਬਲੌ । ਰਥੇषਾਂ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਚ ਚਿਕ੍ਰੀਡਤੁਰਰਿਨ੍ਦਮੌ
ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਿਰਰਾਜ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸਪੁष੍ਪ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਦੋਂ ਛੇਤੀ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਾਰਥਿਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਯਤਮਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਤਾਂ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਨ੍ਧਾਤੁਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਸਕਣ।
ਤੌ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨਿ ਚ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਾਂ ਬਹੁਧਾ ਸੂਤਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਲਾਘਵਾਤ੍
ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੇषੁ ਤਰ੍ਕਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਤਰਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੌ ਸ੍ਥਿਤਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ।
ਉਭੌ ਸਿਂਹਰਵੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਤਥੈਵ ਚਾਪਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਰਥੀ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੇਨ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਦਾਰਿਤਾ ਸਹਸਾ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਚਾਨਕ ਚੀਰ ਗਈ, ਕੰਪ ਗਈ ਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਨੋਭਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਬਲਿਨੌ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਵੁਭੌ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ—ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ।
ਚਿਹ੍ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੀष੍ਮਂ ਤੁ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੌਰਵਾਃ । ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚਿਹ੍ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਜ੍ਞਿਰੇਕ
ਉਥੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਨृਵਰਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਵਿਸ੍ਕਮਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਾਰਤਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਐਸੀ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨ ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਣੇ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ। ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਹਿ ਯਥਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵृਜਿਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਉਭੌ ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਤਾਵਦृਸ਼੍ਯੋ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੌ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਭੂਵਤੁਰੁਭੌ ਰਣੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੁੜ ਦਿੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਤਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਚਰਨ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਜੇਤੁਮੇਤੌ ਕਥਂਚਨ। ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਲੋਕੈਰਪਿ ਮਹਾਰਥੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਰਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ—ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਹੋਣ।